Waarom organiseren jullie deze bijeenkomst?
‘We doen dit om de Iraanse bevolking te ondersteunen die zich verzetten tegen het islamitische regime. Veel mensen hebben in het nieuws gezien dat Iraanse universiteiten een maand lang gesloten waren. Toen ze weer opengingen, startte studenten met protesteren. Dat doen ze met het gevoel dat dit hun ‘laatste gevecht’ is. Deze protest- en herdenkingsbijeenkomst vindt niet alleen op de UT plaats, maar is onderdeel van een mondiale actie. Ook op universiteiten in Italië, Duitsland en de Verenigde Staten zijn soortgelijke acties. Wij, een groep van tien á vijftien personen, organiseren dus hetzelfde op onze campus om de Iraanse bevolking te steunen. Door vanmiddag op het O&O-plein te staan, tonen wij onze solidariteit met hen.’
Wat gaat er precies gebeuren?
‘We staan op het O&O-plein van 12.30 tot 13.30 uur. Daar tonen we foto’s van slachtoffers, spelen volksliederen en zijn er korte toespraken van sprekers die vertellen over de situatie in het land. We sluiten af met historische Iraanse muziek en gezamenlijk applaus. Het applaus is een krachtig symbolisch gebaar die veel wordt ingezet. Waar men ons wil laten zwijgen, laten wij juist van ons horen.’
Verwacht je veel belangstelling?
‘Wij verwachten een groep van vijftig á zestig mensen. Het kan zijn dat deze groep nog groeit. Oud-UT’ers, die inmiddels in de omgeving werken, kunnen last minute misschien nog aansluiten. Veel mensen reageren positief op de actie. Vanaf het begin van de onrust in Iran voelde ik betrokkenheid en warmte. Collega’s vragen regelmatig hoe het met mijn familie gaat en bieden hun hulp aan. Het geeft een sterk gevoel van solidariteit.’
Wat betekent deze actie voor jou persoonlijk?
‘Voor mij voelt het bijzonder dat deze bijeenkomst op de campus plaatsvindt en dat de universiteit dit toestaat. Ik woonde 23 jaar in Iran, maar Enschede en de UT zijn mijn thuis. Zodra ik langs de Grolsch-fabriek rijd vanaf Schiphol, voel ik me thuis. Met deze bijeenkomst wil ik niet alleen herdenken, maar ook een brug slaan tussen de Nederlandse en Iraanse culturen.’
Wat hoop je te bereiken?
‘Het belangrijkste doel is de stemmen van degenen die niet meer kunnen spreken te laten klinken. Wat deze globale actie brengt, moet in de toekomst blijken.’
