Waarom besloot u de UT te verruilen voor de Universiteit van Amsterdam?
‘Ik was er niet naar op zoek. Soms komt er iets op je pad – en misschien daardoor ging ik ook onbevangen en zonder verwachtingen het gesprek aan met de UvA. Zodoende: de kans kwam voorbij, uiteindelijk een kans die ik niet wilde laten schieten. Net als dat ik twee keer met volle overtuiging voor de UT koos, viel nu de keuze op de UvA.’
Wat maakt het aanbod van de UvA zo aantrekkelijk?
‘Het is een totaal andere universiteit, maar ik houd van een steile leercurve. De UvA is anders in schaal, anders in de breedheid qua disciplines en anders in het gedachtegoed. Het is bovendien een universiteit in de stad waar ik woon, dus ik kan voor de verandering naar mijn werk fietsen. De reisafstand was overigens nooit een doorslaggevende factor, dat ervoer ik nooit als een probleem de afgelopen vijf jaar. Ik bedacht me wel: over een kleine twee weken word ik 59 jaar. Tel het uit en je weet dat je nog één grote bestuurlijke klus in de publieke sector voor je hebt. Zodoende is de timing redelijk perfect, voor zover dat te timen is. Want de gelegenheid kwam gewoon voorbij.’
Bij de aankondiging van uw afscheid op LinkedIn citeert u een gedicht van Konstantinos Kavafis: ‘Als je op reis gaat naar Ithaka, Wens dan dat de weg lang zal zijn, Vol avonturen, vol inzichten.’ Wat symboliseert die tekst voor u?
‘Het is een gedicht dat ik al twintig jaar met me meedraag. Het gaat uiteindelijk om de reis, de bestemming is ondergeschikt. De UT is een prachtig en fantastisch onderdeel geweest van mijn reis. Al tot tweemaal toe, net als Amsterdam trouwens. Die reis gaat nu weer verder. Zowel Twente als Amsterdam zijn een beetje mijn Ithaka’s geweest: ‘En als je het armelijk vindt, Ithaka bedroog je niet. Zo wijs als je bent geworden, zo ervaren, Heb je al begrepen wat Ithaka's betekenen.’
Opvallend waren ook de vele reacties…
‘Ik was overrompeld. Ook mooi dat bepaalde zaken waar ik me voor inzette de afgelopen jaren werden erkend, zoals de opmerking van Bram Nauta in Tubantia: dat ik kon communiceren met de bobo’s in Den Haag en met de medewerkers op de werkvloer. Ik heb altijd geprobeerd er intern op de UT een team van te maken en investeerde veel in de samenwerking met andere instellingen en partners in de regio. Ik was zeker niet op zoek naar de erkenning, maar de reacties deden veel met me.’
Vlak voor de aankondiging van uw vertrek werd het coalitieakkoord gepresenteerd. Hoe kijkt u daarnaar?
‘Dat akkoord geeft hoop. Ik ben voorzichtig optimistisch. Ik herken voor onze sector keuzes die van belang zijn: het terug willen draaien van de bezuinigingen en het nuanceren van het taalbeleid bij opleidingen. Tegelijkertijd: the devil is in the details. We moeten namelijk zien hoe snel en op wat voor manier de bezuinigingen worden teruggedraaid, dat gaat niet over één nacht ijs. En waar UNL-voorzitter Caspar van den Berg voor waarschuwde klopt ook: we hadden als sector te maken met wisselend beleid. Een nieuwe, rustiger koers is voor de gehele sector een verademing. Want de problemen zijn nog niet weg; we moeten als universiteiten laten zien dat we ertoe doen voor de maatschappij. Die opdracht ligt er nog, onveranderd.’
U kwam middenin de coronacrisis terug naar de UT, snel daarna volgden financieel de nodige uitdagingen, met zelfs reorganisaties tot gevolg. Met wat voor gevoel neemt u straks afscheid?
‘Ik zou niet zeggen dat we van crisis naar crisis zijn gegaan, maar ik ontken niet dat het pittig was. Tegelijkertijd is dit het moment dat we het diepste dal hebben gehad. Er is weer een positieve begroting, het instellingsplan komt eraan en ik ben benieuwd wie de komende onderwijsminister wordt. De tijd van zaaien is voorbij – zeker als je kijkt naar samenwerkingen in de regio. Ergens is het jammer dat ik die tijd van oogsten niet van dichtbij meemaak, maar ik ga het natuurlijk nauwgezet en van dichtbij volgen.
Voor nu moet ik het allemaal even laten bezinken. Ik laat hier iets moois achter en ga iets moois tegemoet. De Kyklopen en de Laistrygonen, de woedende Poseidon, ik ga het allemaal meemaken – net als Odysseus en zijn Ithaka.’
