Ik wilde het collegejaar positief beginnen. Echt waar.
Tijdens mijn zomerse opruimronde trok ik uit een papierstapel van vriendlief-die-alles-bewaart een voorlichtingsfolder werktuigbouwkunde uit 2015. Toen waren bacheloropleidingen nog Nederlandstalig en moest je je ‘stufi’ lenen. Tussen papierstapel en papierbak was de feelgoodcolumn ‘Welkom eerstejaars!’ geboren.
Mijn idealistische ik droomde verder: hoe mooi zou het zijn als ik daarin ook kon laten zien wat beter gaat?
Weet je? Ik app de Kick-In-commissie van mijn studievereniging Paradoks. De introductiedagen hebben vast geen cantus met gebarricadeerde uitgangen ‘voor uitrennende kiddo’s’ meer. Geen tuinslang als wekker. Geen frituur die uitsluitend voor de crew is. En je mag natuurlijk gewoon weggaan als je geen zin meer hebt. Een strafkamp is namelijk zó 2023.
Ik appte de Kick-In-commissie. Ik moest door naar de voorzitter. En daarna naar de toekomstige voorzitter. Daartussen blijft het stil. Zo stil dat de ramptoeristische zeikcolumnist in mij al begon te stuiteren. En het bleef stil. Maar goed. De Kick-In-website heeft ook een programma.
Er was weer een cantus. Op de locatie van dat drankfestijn mocht ab-so-luut niet wildgeplast worden. Hoe los je dat op? Je verstopt crewleden met portofoons in de bosjes.
Dat was althans het eerste gerucht dat ik hoorde. Toen ik dit opzien voorlegde aan bestuurs- en commissieleden, stonden de activisten bij de bosjes. In de WhatsAppgroepen van de eerstejaars werd mijn vraag hoe zij de cantus hadden ervaren en waar de activisten stonden, binnen een paar minuten verwijderd. Opeens waren deze groepen ‘uitsluitend voor studie-gerelateerde zaken’.
Ik weet dus niet hoe het precies gegaan is. En eigenlijk doet het er ook helemaal niet toe. Het probleem is niet of er een portofoon in de bosjes verstopt lag om wildplassende piemels te spotten.
Na de strafkampcolumn stelde de al bestaande commissie Paradoks Introductie Tijd een rode lijst op. Daarop stonden activiteiten die niet meer bij de opleidingsintroductie hoorden: overnachtingen, niet-vrijblijvende activiteiten, activiteiten waarbij alcohol centraal staat en, jawel, cantussen. Met die rode stempel op de activiteiten was ik oprecht heel erg blij. Het voelde als een toekomstige bescherming. Passend bij het gevoel wat ik bij mijn studievereniging heb.
Maar die rode lijst kleurt langzaamaan steeds meer oranje. Vorig jaar werd op de Instagrampagina alweer gepronkt over een ‘adstafette’. Dit jaar hoort het studentikoze avontuur van zang en drank blijkbaar weer bij de introductiedagen van een studie.
Waarom elk jaar steeds wat meer versoepelen? Traditie? Het is zo leuk? Het hoort erbij?
Je kunt nog zoveel limonade aanbieden bij een cantus. Je kunt nog zo strak met elkaar afspreken dat alleen de doegroepouders worden gestraft als zij hun bier niet binnen zeven second geadt hebben. Je kunt de doegroepouders vooraf precies laten uitleggen wat een cantus is en een spelletjesavond als alternatief aanbieden. Maar een cantus is niet alleen zang en drank. Het draait ook om regels en straffen. Om een machtsverhouding. De ouderejaars bepalen de regels en delen de straffen uit aan deelnemers die elkaar vaak pas een paar dagen kennen.
En juist bij zulke activiteiten ligt grensverlegging op de loer. Een vervelende straf op het randje wordt grappig, een gekke regel wordt traditie en wat drie jaar geleden écht niet meer kon, kan dit jaar voorzichtig weer wel.
Dan is er nog het argument van vrijwilligheid. Natuurlijk kon je naar de spelletjesavond. Maar ik kan me niet voorstellen dat mijn doegroepouders me na vijf dagen goed genoeg kenden om door mijn stoere masker heen te prikken en te zeggen: ‘Jenna, ga jij maar spelletjes spelen.’ Ik was al helemaal niet weggegaan als iedereen om me heen had gezongen, gedronken en gelachen om de straffen.
Geen verplichting is niet hetzelfde als geen sociale druk. Die druk an sich is natuurlijk niet erg. Maar wel risicovoller naast een fust.
En dan is er nog het simpelste bezwaar: wat heeft een cantus eigenlijk met de introductie van de opleiding te maken? Je kunt een cantus prima onderdeel van studentencultuur vinden, maar gelukkig kunnen kiddo’s daar dan al tijdens de Taste Cantus aan snuffelen. Waarom moet een studievereniging die cultuur ook onderdeel maken van haar opleidingsintroductie?
Mijn feelgoodcolumn kon dus de papierbak in. Ik hoop dat we die rode lijst daar juist weer uit kunnen halen.
