Vorig jaar werd ‘studententeam’ RobOcto opgericht door Silvia Stanimir, bachelorstudent werktuigbouwkunde. ‘Ik keek naar mogelijkheden die ESA bood aan universitaire studenten en kwam het ESA Academy Experiments Programme tegen (een programma van de ruimtevaartorganisatie dat studententeams ondersteunt bij de ontwikkeling van hun projecten, van concept tot uitvoering, red.). Daarom besloot ik medestudenten te benaderen om te vragen of ze aan dit project wilden meedoen.’
Science fiction en octopussen
Het team van twaalf studenten begon in oktober 2025 en kreeg een uitnodiging van de Europese ruimtevaartorganisatie ESA voor een week vol workshops. Uiteindelijk behoorden zij tot de slechts twee geselecteerde studententeams in Europa die hun project verder mochten ontwikkelen en demonstreren. ‘Het was een behoorlijk intensieve week, maar ook ontzettend waardevol’, zegt Stanimir. ‘Toen ik ESA binnenliep, dacht ik meteen: dit is de mooiste dag van mijn leven. Het was enorm indrukwekkend, een droom die uitkwam.’
Voor hun project lieten de UT-studenten zich inspireren door octopussen. Ze ontwikkelden flexibele robotische tentakels die voorwerpen met verschillende vormen, afmetingen en oppervlakken kunnen vastgrijpen en vasthouden. De tentakels worden aangedreven door zogenoemd ‘geheugenmetaal’-draden (shape-memory alloy wires), die werken door opwarming en afkoeling.
Ruimteafval
Hoewel het nog om een prototype gaat, hopen de studenten dat hun robotische octopusarm uiteindelijk ruimteafval kan verwijderen. Dat vormt volgens Stanimir een groot probleem voor de ruimtevaart. ‘Op een bepaald moment zijn de satellieten die we in een baan om de aarde brengen niet meer in gebruik. Soms botsen ze op elkaar, waardoor puin ontstaat, van grote stukken tot uiterst kleine deeltjes. De huidige schatting is dat er inmiddels ongeveer 140 miljoen deeltjes in een baan om de aarde rondzweven en dat aantal blijft groeien. Ze bewegen met zeer hoge snelheid. Zelfs een deeltje van ongeveer één millimeter kan veel schade veroorzaken en een ruimtemissie in gevaar brengen.’
Vlakste vloer van Europa
In november bereikt het team een belangrijke mijlpaal: het verder testen van het prototype in het ESA Orbital Robotics Lab in Noordwijk. ‘We gaan testen op de vlakste vloer van Europa met een systeem dat gewichtloosheid simuleert’, legt Stanimir uit. ‘Met de juiste begeleiding en input is dit een geweldige kans om ons project naar een hoger niveau te tillen en aan te tonen dat het potentie heeft.’
En de toekomst van het project na het bezoek aan ESA in Noordwijk? De twaalf studenten weten dat zelf nog niet precies. ‘Na de tests in microzwaartekracht leggen we onze bevindingen vast in een experimentevaluatierapport’, zegt de teamleider. ‘Misschien kunnen we ook een patent aanvragen en mogelijk in de toekomst verdergaan met dit project. Wie weet.’
