Klimmen en klauteren over balken, slingeren over het water en kruipen door de modder. Wie zichzelf flink wil uitdagen en afmatten, zit goed bij survivalvereniging Tartaros. ‘No matter the weather’, zeggen we vaak’, valt Silas de Graaf (23), masterstudent Computer Science met de deur in huis. ‘We trainen door weer en wind. Een training lassen we nooit af, behalve bij onweer. Als studenten ons in de winter over de campus zien rennen voor onze warming-up, denken ze vast: ‘Daar heb je die idioten van Tartaros weer’.’
Jesse Snoijer, eveneens masterstudent Computer Science, schiet een ander woord te binnen dat de leden typeert: ‘beunhazen’. Bij Tartaros draait het om een technische hindernisbaan bestormen, met het buitengevoel en een vleugje scouting.’
Zestien commissies
Snoijer en De Graaf zijn huisgenoten en al vijf jaar lid van de survivalvereniging. Beiden waren een paar jaar geleden bestuurders bij Tartaros, maar de vereniging gaat hen nog altijd aan het hart. ‘Tartaros heeft zestien verschillende commissies. Dat zijn er best veel voor een vereniging met 75 leden’, zegt De Graaf. ‘Veel leden zijn zo actief dat ze in meerdere commissies tegelijk zitten.’
Verhaal gaat verder onder de foto.
Silas de Graaf (l) & Jesse Snoijer (r).
‘Wij zijn nog steeds erg betrokken’, vult Snoijer aan. ‘Denk aan de opbouw van de Tartaros Campus Challenge of het optuigen van onderdelen voor de bestorming van de Bastille.’ Naast het bouwen van obstakels, beulen de leden zichzelf af op hun eigen survivalbaan.
De Bahia’s
‘Drie keer per week trainen we op onze survivalbaan op de campus’, vertelt Snoijer. Na een warming-up van een halfuur gaan de leden een uur los op de veertig obstakels. Tartaros heeft een baancommissie die nieuwe obstakels bedenkt en de baan vier keer per jaar opnieuw indeelt. ‘Die obstakels maken en bouwen we zelf. Een van de onderdelen zijn de ‘Bahia’s’. Daarbij moet je met hangtechnieken de overkant bereiken’, zegt Snoijer. ‘Dit vind ik een van de zwaarste’, voegt De Graaf toe. ‘Je mag je voeten gebruiken, maar de afstand is lang, wat het moeilijk maakt.’ ‘Maar de ‘korte touwen’ zijn ook een flinke uitdaging’, besluit Snoijer.
Ganzenborden op de survivalbaan
Sterker nog: de leden bedachten zelfs hun eigen spelletjes. Zo spelen ze Ganzenbord en Zeeslag terwijl ze zich in het zweet werken op de hindernisbaan. ‘Komt iemand tijdens zo’n spel op een ongunstig vakje terecht, dan staat daar een opdracht in de vorm van een obstakel tegenover. Met Pasen hebben we een paasbaan. Dan verstoppen we eieren op de baan en met Sinterklaas moeten de cadeaus naar de overkant’, vertelt De Graaf.
Kracht is niet genoeg
De twee leden geven toe dat de warming-up nieuwe leden nog weleens afschrikt. ‘Ik vind het altijd een interessant moment. De meesten zijn onervaren, maar je ziet ook dat krachtpatsers die normaal in de sportschool staan geen conditie hebben’, zegt De Graaf.
Verhaal gaat verder onder de foto's.
‘Onze sport is absoluut een combinatie van kracht, techniek en uithoudingsvermogen’, zegt Snoijer. ‘En dan moet je ook nog eens de lastige obstakels trotseren.’ Volgens het duo leer je bij Tartaros vooral hoe je die obstakels efficiënt bedwingt. ‘We leren hoe je een obstakel technisch aanpakt zonder te veel energie te verspillen. Ook leer je wanneer je een rustmoment moet pakken. Tijdens wedstrijden moet je soms veertig hindernissen over 6 tot 21 kilometer achter elkaar doen’, zegt De Graaf.
Een nat pak
Wie denkt droog thuis te komen na een survivalrun bij Tartaros komt bedrogen uit. Survivallen bij de vereniging betekent vies worden. Toch passen de leden hun kledingstijl aan voor ze de baan op rennen. De meesten dragen speciale leggings die beschermen tegen schuurplekken en helpen bij sommige obstakels. ‘Veel studenten op de campus vinden het grappig als ze een groep mannen in die broeken voorbij zien rennen. Maar daar hebben we maling aan’, zegt De Graaf.
Het clubgevoel leeft ook buiten de trainingen. Om de week komen leden samen bij de opslagplaats voor een vuurkorfavond. Daarnaast organiseert de vereniging maandelijks een gezamenlijke activiteit. Sommige tradities zijn al jaren hetzelfde. Zo moet degene die tijdens het survivallen een opblaasbare krokodil vindt, deze opblazen en ermee naar de overkant van het water zien te komen. ‘Vraag ons niet hoe deze traditie is ontstaan. Hij bestaat al zolang we bij de club zitten’, aldus De Graaf.
Ook de Tartaros Campus Challenge brengt de vereniging samen. Zo’n 1100 deelnemers en 130 vrijwilligers zijn betrokken bij het evenement. Vijf weken lang bouwen leden de campus om tot een survivalparcours. Wat wekenlang is opgebouwd, wordt na afloop in één avond afgebroken. En wie tijdens de Challenge nat is geworden, weet waar hij moet zijn: bij de vuurkorf.
