Als ‘chief of airworthiness’ is de alumnus tegenwoordig verantwoordelijk voor de certificatie die de PAL-V – oftewel de Personal Air and Land Vehicle - de lucht in moet krijgen. ‘Die sciencefictiongedachten over vliegende auto’s maken wij nu werkelijkheid’, vertelt hij. Inmiddels werkt Van den Hoorn, die werktuigbouwkunde studeerde op de UT, al een decennium bij het bedrijf in Raamsdonksveer. De afgelopen twee jaar hield hij zich bezig met de certificatie van het innovatieve voertuig, dat zowel over de weg als door de lucht beweegt. ‘We zijn uniek en een voorloper in wat we doen. Daarom noemen wij het geen vliegende auto’s, maar ‘FlyDrive mobility’.’
Van hardcore design naar airworthiness
In 2016 begon Van den Hoorn bij PAL-V als design engineer. ‘Na mijn bachelor- en masterstudie wilde ik aan de slag als mechanical engineer of productontwikkelaar, om iets te ontwikkelen voor consumenten.’ Hij dacht daarbij niet direct aan de luchtvaart. ‘De ontwikkeling van dit bedrijf stond nog in de kinderschoenen toen ik er begon. Aan de start van mijn carrière was ik hardcore met ontwerpen bezig. Zo hield ik me bezig met de technische ontwikkeling van systemen.’
UT-alumnus Henk-Jan van den Hoorn.
Het concept van PAL-V groeide uiteindelijk uit tot een product, waardoor het bedrijf zich steeds meer ontwikkelde. Inmiddels telt het ongeveer 200 medewerkers.
Ook de functie van Van den Hoorn veranderde. Sinds twee jaar is hij geen design engineer meer, maar chief of airworthiness. ‘Dat betekent dat ik eindverantwoordelijk ben voor het gehele certificatieprogramma en leidinggeef aan tien experts. Met zijn team ziet Van den Hoorn erop toe dat aan alle luchtwaardigheids- en wettelijke voertuigeisen wordt voldaan. ‘We coördineren de benodigde verificaties, testen certificatieactiviteiten en leveren het bewijs dat nodig is om het voertuig straks in Europa te mogen laten vliegen en rijden. Daarnaast ben ik contactpersoon voor de luchtvaartautoriteiten.’
Twee in één
Op het eerste gezicht lijkt de PAL-V op een combinatie van een sportauto en een helikopter. Toch werkt het voertuig anders dan je verwacht. De PAL-V is een zogenaamde gyrocopter. Dat houdt in dat het voertuig een duwpropeller heeft en vliegt door voorwaartse snelheid te maken waardoor de rotorbladen gaan draaien. Dit zorgt ervoor dat het voertuig in de lucht stabiel is. ‘Je hangt als het ware als een ballon in de lucht’, legt Van den Hoorn uit. Daardoor is de besturing volgens hem minder veeleisend dan bij een helikopter.
Op de weg gedraagt de PAL-V zich als een driewielige auto, met een gaspedaal, rem en versnellingsbak. Wie na het vliegen weer wil autorijden, transformeert het voertuig met enkele stappen in vijf minuten. Al hoeven we niet te verwachten dat we straks allemaal de lucht in gaan. ‘We richten ons voornamelijk op dienstverlening. Denk aan politie, brandweer en surveillancediensten. Of als er bijvoorbeeld snel een donororgaan naar het ziekenhuis moet.’ Op de weg haalt de PAL-V maximaal 160 kilometer per uur. In de lucht kan het voertuig 500 km vliegen.
Op weg naar de eerste vlucht
Het bedrijf bevindt zich nu in de productcertificatiefase. Daar ligt een belangrijke rol voor Van den Hoorn. ‘Ten opzichte van vergelijkbare bedrijven lopen wij jaren vooruit. Ik verwacht dat we binnen een paar jaar in productie gaan en dat we de PAL-V daarna snel in Nederland zien rijden en vliegen. Ook voor particulier gebruik.’
Wie ervan droomt om zelf een PAL-V te bezitten, moet daarvoor wel flink in de buidel tasten. De aankoopprijs ligt rond de vijf ton. ‘Je kunt het vergelijken met een dure sportauto.’
De UT als basis
Tien jaar nadat Van den Hoorn begon als design engineer bij PAL-V, is hij nog steeds de enige UT-alumnus binnen het bedrijf. Hij hoopt hij dat meer UT-studenten en alumni de weg naar PAL-V weten te vinden. ‘Het zou leuk zijn als ik een inspiratiebron ben en er meer UT’ers deze kant op komen, zodat ik hier niet meer de enige alumnus ben.’
De UT vormde voor hem een belangrijke basis voor zijn loopbaan. ‘Zeker toen ik hier net begon, maakte ik veel gebruik van mijn opgedane kennis aan de universiteit. In mijn functie als ingenieur was ik veel bezig met productontwikkeling. Dat had veel raakvlakken met mijn studie. De technische kennis die ik opdeed aan de UT is waardevol geweest.’
Waar hij - dankzij zijn studententijd – nog dagelijks profijt van heeft: samenwerken leerde hij op de campus. ‘Ik studeerde zeven jaar in Twente, en in die periode werkte ik veel samen in projecten met studiegenoten. De lessen die ik leerde door samenwerkingen zie ik nog dagelijks terug in mijn baan. We vieren hier mijlpalen samen, net zoals we dat op de UT deden. Het is een fijn gevoel als je als team gezamenlijk naar een doel toewerkt. In ons geval: een voertuig dat kan vliegen én autorijden.’
Afbeelding: PAL-V
