Ik ben altijd al een luidenker geweest.
Op de basisschool hadden we verschillende rekenboekjes. De blauwe was een kwestie van hetzelfde trucje honderd keer opnieuw doen. Bij de rode keek ik stiekem mee met een klasgenootje. Als de arm dan ijverig over de antwoorden verdween en er gedreigd was met de juf of een verjaardagsfeestje, waren er altijd nog genoeg andere krakende hersenen van wie ik moeite kon stelen. Bij het groene plusboekje hielp de juf een handje mee: samen met het antwoordenboekje mocht ik mijn eigen krullen zetten.
Al zeg ik het zelf: op basis van antwoordenboekjesreproductie kom ik tot nu toe best ver in deze tentamenweek én het leven.
Nu had ik een nieuwe puzzel.
Als vier getallen samen een gemiddelde hebben van tien en je weet dat de één getal 23 is: wat kunnen dan de waardes van de andere drie getallen zijn?
Eén blauwe oplossing had ik met wat hoofdrekenen zo gevangen. Rode oplossingen lukten met een rekenmachine. En terwijl mijn hoofd warm regende onder de douche, moest een scriptje maar de groene oplossing worden. En ik zou daar, hoe dan ook, géén AI. Voor. Gebruiken.
Het kostte me één error. Eén error aan frustratie.
CRTL-A, CRTL-C, Alt-Tab, CRTL-V, ENTER.
Ik schreef niet eens een prompt.
Achtjarige Jenna zou jaloers zijn. Op die manier had ze dat groene rekenboekje op maandag al af kunnen hebben! Kijk eens juf! En papa en mama: ik ben wel slim. Ik kan het wel!
Maar scrollend door mijn Chattie-chatgeschiedenis, besef ik: eigenlijk ben ik nog steeds bang. Bang dat ik het zelf niet goed genoeg kan. In mijn bachelor was ik hard op weg om mijn frustratietolerantie te redden. De laatste tijd wint de statisch-stochastische woordpapegaai het alleen vooral van mijn onzekerheid.
Over anderhalf jaar mag ik ir. voor mijn naam zetten. Luidenker zou een passendere titel zijn.
