Sommige gezichten zijn van de typische campusgezichten. Mensen die er al je hele carrière rondlopen. Die je tegenkomt in het Sportcentrum, bij een lezing van Studium Generale of een campusloop. Heukels is een van hen. Ze begon in 1985 op de UT, als vakgroepsecretaresse bij de toenmalige vakgroep Taalkunde. En dat viel best even tegen in het begin. ‘Ik werkte bij Randstad en werd naar de UT gestuurd omdat ik net een cursus tekstverwerken achter de kiezen had. Eenmaal op de UT bleek dat ze werkten met het programma WP Plus, dat ik weer niet kende. Pas na een dag of drie ging ik het werk wat leuker vinden, maar de aanloop was moeizaam.’
Dictaten tikken
Van die eerste jaren als vakgroepsecretaresse herinnert ze zich vooral de saamhorigheid en de gezelligheid. ‘We zaten met drie vakgroepen op één gang en er was regelmatig iets te vieren. Ook namen we het werk van elkaar over als dat nodig was. Er waren natuurlijk minder medewerkers dan nu, iedereen kende elkaar.’ Andere tijden, zoveel is wel duidelijk. Het werk van toen mist ze overigens niet. ‘Ik was echt hele middagen bezig met het maken van sheets voor colleges. Of moest hele dictaten uittypen. Wat een enorme klussen waren dat, daar kun je je nu niets meer bij voorstellen.’
Uiteindelijk belandde ze bij Studium Generale, destijds gerund door hoogleraar Henk Procee. Het was de tijd dat ze gasten nog per brief uitnodigden en met de auto van het station afhaalden. Ze herinnert zich dat ze tv-persoonlijkheid en historicus Maarten van Rossem in haar bolide vervoerde, maar de meest bijzondere gast die ze ooit onthaalde, was toch wel prinses Irene. Zij was uitgenodigd voor een lezing over haar natuurboeken. ‘Maar voordat ze toezegde, moesten wij – Henk Procee, Peter Timmerman en ik - eerst bij haar op bezoek. Ze wilde ons namelijk wel ‘goedkeuren’, kijken of wij wel bij haar pasten. Dat was gelukkig het geval.’
Prinses Irene
Op de dag van de lezing zelf, vroeg Heukels zich de hele dag af waarom er zoveel volk rondliep op de campus. ‘Mensen bleken vanuit allerlei hoeken en gaten van het land op de lezing af te zijn gekomen, het was vechten om een stoel.’ Ook bijzonder: ‘De prinses werd vergezeld door een dame die ervoor moest zorgen dat de ‘negatieve energie’ van het publiek werd tegengehouden. En bij de lunch wilde ze geen tonijn, want die vissoort raakte teveel verstrikt in de netten. Als ik met Peter nu ergens ga eten, zeggen we nog altijd; geen tonijn hé. Maar ze was echt ontzettend aardig hoor, ze straalde heel veel rust uit.’
Heel veel op de UT is zakelijker geworden, dat moet ook nog even gezegd worden. Dat geldt voor cultuur vindt ze, maar neem nou ook zo’n systeem als Proactis. ‘We krijgen voortdurend van dit soort nieuwe systemen om eigen te maken. Ik vind dat je er altijd door wordt overvallen en dan moet je weer filmpjes kijken om het te kunnen begrijpen. Vandaag ook weer, werd er een factuur afgekeurd wegens een verkeerde code’, vertelt Heukels met een zucht. ‘Je bent er dan zo druk mee he. En nee, dat stomme bureaucratische ga ik echt niet missen.’
Marathons en Tuindorpvijver
Wat ze wel gaat missen? Heb je even? ‘Het voordeel van gratis mogen sporten op de campus, de mooie omgeving, de leuke mensen, mijn lieve collega’s Peter en Hiska - en Pollus die altijd komt filmen - , de vrijheid en flexibiliteit van haar functie… er is teveel om op te noemen.’ Heukels hoopt straks te kunnen blijven sporten op de UT. Ze hoorde al iets over een groepje vijftigplussers dat elke maandagmorgen om acht uur in de ochtend op het UT-terrein samenkomt voor een sportles. Want sportief, dat is ze. Zo liep ze al de marathons van Enschede, Berlijn en Athene en waagt ze zich regelmatig aan een halve marathon of campusloop met een van de collega’s. ‘Daarnaast zwem ik graag in het koude water van de Tuindorpvijver in Hengelo.’
Heukels ziet totaal niet op tegen haar pensioen. Sinds kort heeft ze ook saxofoonles en zit ze in een soort van talentenklasje dat een orkest moet gaan vormen. Ze verheugt zich er op meer tijd door te brengen met haar vriend en hun twee honden, kamperen met de caravan in Egmond aan Zee en samen toeren in de oldtimer.
Zwerfhondjes
Bij Studium Generale is er speciaal voor haar afscheid op dinsdag 3 maart een symposium met de titel ‘Miauw, waf: taal en emoties van hond en kat’. ‘Ik hou enorm van dieren en vooral van honden. Als kind sleepte ik allerlei zwerfhondjes mee naar huis. Ik heb zelf een hond uit Spanje gehad en nu een hondje uit Roemenië. Aan mijn collega’s vroeg ik wel eens; kunnen we niet eens een lezing over dieren doen? Ik vind het dus heel bijzonder dat ze dit voor mij organiseren, het zal mijn allerlaatste lezing bij Studium Generale zijn.’
