Waar zit je precies?
‘In het dorpje Bedulu op Bali, maar ik ben begonnen op Jakarta. Daar zou ik stage gaan lopen bij een weeshuis voor kinderen. Toen ik er aankwam, bleek dat ze de hele maand september op schoolreis waren. Voor mij was er dus niks te doen. Ik moet voor mijn minor minimaal 12 weken werken in een niet-westers land. Na vijf dagen ben ik verder gegaan. Een vriendin van mij liep stage op Bali. Ik heb contact gezocht met dat bedrijf en ik ben daar heen gevlogen.’
Hoe lang zit je er?
‘Op 28 augustus ben ik weggegaan en 10 december vlieg ik weer terug. Dan moet ik mijn verslag en bachelor afronden. We wilden eerst nog wel doorreizen, maar in de weekenden kun je al zoveel zien van Bali dat ook wel weer lang genoeg is.’
Wat doe je?
‘Ik geef Engelse les voor de WINS foundation op een school genaamd Yayasan Widia Guna. Op Bali hebben ze schooltjes voor arme kinderen die ‘s middags les kunnen krijgen. Er zijn vier verschillende groepen. Wij hebben de oudste groep met kinderen tussen de 11 en 13 jaar. In de groep zitten ongeveer 15 kinderen, maar door het geloof zijn kinderen vaak afwezig. Ze hebben dan een ceremonie of iets met de familie, waardoor ze bijna elke week wel een keer niet naar school hoeven. Het voorbereiden van de lessen is daardoor lastig, omdat we nooit precies van tevoren weten hoeveel kinderen er zullen zijn. Familie en geloof gaat voor alles. Als ze daarvoor iets moeten doen dan hoeven ze niet naar school.’
Wat was je eerste indruk? En nu?
‘Jakarta was een echt cultuurshock. Het is een gigantische metropool waar ze niet gewend zijn aan blanke mensen en al helemaal niet aan blonde vrouwen. Op Bali is het veel rustiger en zijn ze meer gewend aan toeristen. Ik loop hier gewoon alleen op straat en heb me nog nooit onveilig gevoeld. Iedereen is heel vriendelijk en kennen me nu ook wel. Als je zegt dat je vrijwilliger bent hier dan scoor je meestal wel punten en doet iedereen heel aardig tegen je.’
Wat doe je in je vrije tijd?
‘Voor de minor moeten we een onderzoek doen naar de Indonesische werkcultuur en deze afzetten tegen de Nederlandse werkcultuur. ‘S ochtends ben ik bezig met het verslag schrijven en lessen voorbereiden en in de weekenden is er tijd voor leuke dingen. Meestal gaan we weekendjes weg. Er zijn hier veel andere Nederlandse vrijwilligers. Bali is niet heel groot en er is veel te zien in een weekend. Vorige week was de school een week dicht vanwege een grote ceremonie. Toen zijn we een week naar Yogyakarta geweest op Java. Dan zie je wel iets meer van Indonesië, dan alleen Bali.
Verder hebben we op olifanten gereden wat wel echt heel gaaf was. We leven nu heel erg in de Indonesische cultuur en maken steeds nieuwe dingen mee. We leven heel erg zoals zij dat ook hier doen en dat maakt deze ervaring wel echt heel erg mooi.’
