 |
`Na mijn studie geschiedenis in Groningen heb ik verschillende journalistieke functies gehad. Zo was ik begin jaren tachtig redacteur economie bij het NOS Journaal. Een hele omschakeling: van de geschreven pers naar de televisie. Met grote regelmaat ging ik met een cameraploeg op pad, voor een tv-item van 2,5 minuut. Leuk, maar de schrijvende pers ligt me toch meer. In 1988 benaderde Johan Stekelenburg mij voor het woordvoerderschap bij de FNV. Mijn eerste grote klus was toen het organiseren van een protestactie op het Museumplein. Kijk, ik heb er nog een uitvergrote foto van op mijn kamer. Deze baan bracht mij voor het eerst naar de andere kant van de journalistiek. Voorlichters hebben per definitie een slechte naam bij journalisten, en andersom vinden voorlichters journalisten vaak lui en onzorgvuldig. Onzin, vind ik. Mijn ervaring is dat je altijd zakelijk moet blijven en eerlijk moet antwoorden. Dus niet zeggen dat het gras blauw is in plaats van groen. Bovendien heb je als woordvoerder bepaalde formules, waarvan iedereen weet wat er bedoeld wordt. Ik heb ook nog vijf jaar als zelfstandig journalist gewerkt, en negen jaar als woordvoerder bij Novib. Daarvoor ging ik onder andere naar Somalië, en naar de vluchtelingenkampen in Darfur. Wat dat betreft is mijn job op de UT anders. Zeker niet saai, maar wel overzichtelijker. Het is zelfs best spannend, nu in een tijd met allerlei bezuinigingen. Hoewel ik woordvoerder van het CvB ben, ben ik geen lakei, meer een sparringpartner. Ik zit zoveel mogelijk de CvB-vergaderingen bij, omdat ik op de hoogte wil zijn van de argumentatie. En als mij iets niet verstandig lijkt, dan zeg ik dat meestal ook. Kijk, voor deze functie zochten ze iemand met een journalistieke achtergrond. Dan weten ze ook dat ze een eigenwijs type in huis halen. Verder bereid ik de collegeleden voor op bepaalde interviews. Wat is de kernboodschap, wat is wel of niet handig om te zeggen? Het schrijven mis ik trouwens wel, dat zou ik graag meer willen doen.'
