Eve
De masterstudent Leon Oudehand bedacht een prototype, zo staat in deze krant. Een vibrator voor vrouw én man. Voor hem én haar. Voor gezamenlijk gebruik en gezamenlijk genot. Evolutionary product development, heet dat in vakjargon. Zijn collegae industrieel ontwerpers hielden het simpelweg bij een volgend type scheerapparaat, tent of schoen. Oudehand niet. Hij ontwierp de Eve. Een zacht kussentje dat de vrouw tijdens de daad op de onderbuik legt en net iets boven de vagina. Door de druk die man en vrouw er samen op uitoefenen, gaat de Eve trillen. De vrouw wordt zo meer gestimuleerd dan waartoe de man alleen in staat is. Het is zoiets als het motortje in de racefiets van Cancellara. Die gaat ook als een speer. Het wordt dus swingen geblazen tussen de lakens. De maker gaf het trillende werktuigje ook een nieuwe, frisse look. Geen penisvorm dit keer. Het mannelijke geslachtorgaan levert immers niet de gewenste prikkels, zo leert de geschiedenis. Dus waarom nog een vibrator met penisuiterlijk? Te veel eer. De Eve is een logische stap in de evolutionaire productontwikkeling. Het zachte kussentje heeft wat weg van een fietszadel. Op een oude eeh, nieuwe fiets moet je het leren dus? Vast. Ons devies daarom: Fiets `em erin heren en vooral blijven rijden! Komt het allemaal vanzelf klaar, eeh goed.
Voetbal-minded
Ons kan dat hele WK gestolen worden. Natuurlijk, we zijn voetbalgek en willen niets liever dan met onze oranje pletterpet en vuvuzela elke wedstrijd tot het laatste fluitsignaal volgen. Maar nu maandag al bij de eerste serieuze confrontatie de hele campus wordt drooggelegd, hoeft het niet meer. Zo hang je over die wedstrijd een ondraaglijke sluier van spanning. Het wachten is niet op het eerste doelpunt, maar op de eerste die onder zijn brulshirt een blikje bier opent. Met fluitconcerten en oerwoudgeluiden tot gevolg. Weg sfeer.
Met dank aan dat betuttelende mailtje van ons college van bestuur. De bestuurders willen graag laten zien hoe ongelooflijk voetbal-minded ze zijn door een groot scherm te laten aanrukken. Maar vervolgens wijzen ze er op een belerend toontje op dat alcohol uit den boze is en het werk er niet onder mag lijden. Ja, dûûh! Dat kunnen we zelf ook wel bedenken, zijn we verantwoordelijk genoeg voor. Door er de nadruk op te leggen, druk je meteen alle pret hardhandig de kop in.
Zo voetbalgek is ons college dus kennelijk niet. Ze hebben de schijn in ieder geval tegen. Maar we zijn de beroerdste niet. Eén kans geven we ze maandag om te bewijzen dat zij als geen ander aan WK-koorts lijden. Anne, Ed en Kees, trek zo'n prachtig Nuon-energieshirt aan, zo'n exemplaar dat oranje wordt als je hartstochtelijker gaat juichen. Pas als jullie knaloranje kleuren, zijn we bereid dat betuttelende mailtje als een vergissing te beschouwen. Een unieke kans om de harten van alle medewerkers te winnen. Al vrezen we dat het shirt bij lichtbruin blijft steken.
