Waar kom je vandaan?
‘Ik ben geboren in Enschede, maar geen rasechte Enschedeër. Mijn vader kwam vanuit Assen en mijn moeder uit Groningen hier naartoe voor werk. Zo ging dat in die tijd. Mijn broers en zussen zijn bijna allemaal weer weg uit Enschede. Maar dit is wel echt mijn stad. Ik hoef niet zo nodig in Amsterdam of zo te wonen. Het is hier groot genoeg, maar nog gemoedelijk. Misschien verhuizen we ooit naar een dorp, maar dan het liefst in Twente. Of als het moet in de Achterhoek, daar komt mijn vrouw vandaan. We hebben drie opgroeiende kinderen, dus voorlopig zitten we wel goed.’
Hoe kwam je bij de UT terecht?
‘Ik heb een opleiding elektrotechniek gedaan aan de lts. Daarna specialiseerde ik me verder in telecommunicatie tot uiteindelijk onlangs een hbo-studie functioneel beheer. Ik werkte ooit bij Siemens, toen nog in Hengelo en later bij Pentair. Daar deed ik ongeveer hetzelfde werk als aan de UT, waar ik alweer zo’n zeven jaar werk. Op onze afdeling denken we in processen: Waarom doen we dit of dat? En we houden ons ook bezig met bijvoorbeeld Studielink, kijken of berichten goed binnenkomen en of interfaces goed werken.’
Hoe besteed jij je vrije tijd?
‘Welke vrije tijd? Ik sta elke week op de tennisbaan en ik ben nog penningmeester bij de evangelische kerk. Maar de meeste tijd ben ik als vrijwilliger nauw betrokken bij het Memory Vrijheidsmuseum in Nijverdal. Ik heb een bovengemiddelde interesse in de Eerste en Tweede Wereldoorlog en alle verhalen die daar rondom te vertellen zijn. We zijn nu bijvoorbeeld druk bezig met een expositie over de oorlog in Enschede. Een groot deel van de expositie draait om het verhaal van Leendert Overduin, de Enschedese dominee die meer dan duizend mensen hielp onderduiken.’
Waarom interesseert je dat zo?
‘Tja, de een voetbalt graag, de ander is geïnteresseerd in geschiedenis. Ik was het nakomertje van de familie en had dus oude ouders die de oorlog zelf meemaakten. Anders dan in veel andere gezinnen werd er bij ons thuis juist wel over gepraat. Iets daarvan is blijkbaar blijven hangen. Daarom geef ik bij het museum veel rondleidingen aan jongeren en kinderen, om te laten zien hoe het mis kan gaan, wat oorlog met mensen doet en - heel belangrijk - dat het nooit zwartwit is. Ik geef trouwens ook gastlessen Burgerschap op het Greijdanus hier. Ik probeer jongeren te laten nadenken over hoe ze zelf in zulke situaties zouden reageren en wat je wel en niet kunt geloven. ‘In oorlogen sneuvelt de waarheid als eerste’, is een bekende uitspraak.
Het relativeert ook ontzettend. Een jaar geleden was ik mee met een rondreis door Polen, langs belangrijke plekken uit die tijd, dus vernietigingskampen als Sobibor, Majdanek, Auschwitz-Birkenau… In Sobibor ligt onder de grond nog as van verbrande mensen en je spreekt dan met nabestaanden van diegenen die daar dus liggen. Naderhand heb je een paar dagen tijd nodig om weer te wennen. Dan zit je weer naar je Excel-sheets te staren en besef je hoe goed we het hebben.’
Wat wil je anderen meegeven?
‘Ik merk dat de jeugd tegenwoordig geen idee heeft wat vrijheid inhoudt, hoe bijzonder dat is. Daar hebben letterlijk honderdduizenden hun leven voor opgeofferd. Ook vind ik het belangrijk om mensen bewust te maken van zwart-witdenken, zeker in de gepolariseerde tijd waarin we leven. In een oorlog is het nooit zwart-wit en je kunt nooit vooraf voorspellen hoe je er zelf in zou staan. Daarom vind ik het zo belangrijk om het verhaal van Overduin te vertellen: na de oorlog ontfermde hij zich meteen over kinderen van NSB’ers, omdat zij ook hulp nodig hadden. Dat werd destijds nauwelijks begrepen.’
