Het staat donderdag tijdens de lunchpauze 122-118 in sets tussen de twee teams van volleybalvereniging Harambee. Op een groot scherm tikt de tijd terug. Nog 23 uur en 13 minuten, dan zit de wereldrecordpoging erop. Het doel is negentig uur lang volleyballen, goed voor een vermelding in het Guinness Book of Records en voor een mooie sponsoropbrengst voor Serious Request. Enkele spelers worden per punt gesponsord. Met voor sommigen nu al ruim 350 punten en 20 cent per punt tikt dat aardig aan.
Irma Sprangers en Niels Heijenk zitten net even aan de kant te kijken hoe hun ploeggenoten het doen. Over een kwartier moeten ze zelf het veld weer op. ‘We spelen in shifts van één, twee of drie uur’, legt Irma de recordpoging uit, terwijl ze de slaap uit haar ogen wrijft en een broodje hagelslag soldaat maakt. Elk team heeft een dubbele bezetting, in totaal doen 24 studenten mee aan de recordpoging. ‘Als je niet op het veld staat, probeer je te eten en te slapen.’
In de hoek van de hal is een slaapruimte ingericht. Verschil tussen dag en nacht merk je niet, vertelt Irma. Het licht in de hal blijft 24 uur per dag aan, alleen gaat ’s nachts de muziek wat zachter. ‘We hebben oordopjes en zijn nu allemaal zo moe dat we ook overdag gewoon slapen hoor.’
Vrijdagochtend wordt record verbroken
Alle spelers zijn opgelucht dat de laatste dag is aangebroken, vertelt Niels. Maandagavond zijn ze begonnen. ‘Vrijdagochtend om 7 uur hebben we het oude record van 85 uur verbroken. Alle tijd die we dan nog doorspelen, is pure winst. Dat gaan we halen’, weet Niels.
Foto's: Gijs van Ouwerkerk.
Niet iedereen loopt meer even makkelijk. Elke speler heeft er inmiddels ruim dertig speeluren op zitten en is zo’n 67 uur in de sporthal. Irma knikt heftig als gevraagd wordt of ze spierpijn heeft. ‘Gelukkig zijn er gisteren masseurs geweest, dat was lekker.’
Het zwaarst is de shift tussen 4 en 7 uur ’s ochtends, aldus Niels. ‘Plus het gebrek aan slaap en het laatste uurtje van een shift van drie uur. In het begin was iedereen heel fanatiek aan het spelen. Sommigen kunnen nu nog steeds heel hard slaan. Bij mij lukt dat ook nog wel, maar duiken naar een bal gaat echt niet meer.’
