Sandra Pool
Woensdagmiddag 12.30 uur. Tussen de fanshop en het supportershome van de harde kern van FC Twente, Vak P, staan tientallen ME-busjes. Er omheen schuifelen de mannen en vrouwen gehuld in het blauwe strijdpak. Ze maken zich op voor de oefening die komen gaat. Verderop staan de studenten. Ze worden getrakteerd op een lunch. Broodjes, kroketten en bananen – stevige kost. Dat is nodig voor de uitdaging die ze straks aangaan: het opnemen tegen de ME.
Voor velen van hen is het niet de eerste keer dat ze oog in oog komen te staan met het arrestatieteam. ‘Geniaal’, lacht Bob van de Vijver. ‘We gaan iets doen wat niet mag. Vrij relschoppen.’ Tom Kooijman van Scintilla, hoge kistjes aan: ‘Het is een spel van uitdagen en heen en weer trekken. Als je te ver gaat, krijg je een tik. Die komen goed hard aan’, weet hij uit ervaring. Ook bij Newton kennen ze het klappen van de stok. ‘Je krijgt eerst een waarschuwingstik en dan gaat het wat harder.’ De werktuigbouwkundestudent doet mee vanwege de kick. ‘De adrenaline. Het heeft vast iets te maken met het stoeremannenimago.’
Terwijl de laatste happen brood naar binnen gaan, geeft de instructeur een briefing. ‘Verzet mag je geven, maar wat je geeft, krijg je terug. Leuzen schreeuwen mag. Wie vooraan staat ontvangt de meeste klappen, dus zorg dat je die groep afwisselt. Gooien met spullen mag niet.’
Dan volgt het plan. ‘We gaan straks het vak in. Helemaal naar boven. De ME komt het vak binnen en heeft als taak jullie naar buiten te drijven.’ Simon en Ruud hebben er zin in. ‘Mooi om die lui aan te pakken’, zegt Ruud. ‘Echt heel vet. Een beetje schreeuwen.’ Simon: ‘Ze gaan straks de tribune schoonvegen. Misschien breekt iemand wel zijn poten over die verraderlijke stoeltjes.’ Ruud: ‘We proberen een zo echt mogelijke relsituatie na te bootsen. Een beetje duwen en trekken. Ik hoop niet dat er honden zijn.’ Simon: ‘Ik ook niet. Die bijten gewoon.’
De meeste deelnemers zijn uitgedost in makkelijk zittende kleding, spijkerbroek, sportschoenen, trui of T-shirt. Een uitzondering daargelaten. ‘Waarom ik mijn beste pak aan heb? Je moet een beetje netjes voor de dag komen hè, anders krijgen ze zo’n lompe indruk van studenten’, zegt de jonge man in pak met een knipoog.
De deelnemers betreden de trappen. Na een laatste plaspauze zijn de vakken 306 en 307 voor de komende uren hun speeltuin. Nog wat laatste instructies. ‘Let op bij deze trap. Als je hier verzet pleegt, kun je over het hek kukelen. Kijk daar mee uit, het is je eigen verantwoordelijkheid.’
U bent gewaarschuwd. Enkele deelnemers krijgen een wapen toegestopt. Taco Eelman krijgt een knuppel in zijn handen geduwd. ‘Ik ben de aanjager en moet de boel opjutten.’ Trots loopt bij met zijn wapenstok in de lucht naar de nok van het stadion. Het wachten op de ME is begonnen. Voor in het vak duwen enkele supporters met stewards. Ze hebben ruzie over het ophangen van een spandoek.
De gewapende ME’ers verschijnen ter versterking ten tonele. De voetbalfans worden in de hoek gedreven. Scheld- en schreeuwkoren volgen: het is stil aan de overkant en iets met bier en tieten. Soms delen de ME’ers rake klappen uit. Een enkeling ontsnapt. Zoals Bram Veldman. ‘Het is aftasten, zo’n eerste oefening. Straks komt het niveau wel op het goede peil’, zegt hij vol vertrouwen. Student Tom vult aan: ‘We moeten straks wel wat gaan doen hoor.’ Ook de begeleidende docenten valt de afwachtende houding op. ‘Ze zijn bang voor de stok’, zegt er een. ‘Het niveau van de studenten is gewoon te hoog’, lacht de ander. Tom knikt instemmend. ‘Weinig pit nog.’ En zo is het maar net. Wanneer de studenten in koor het lied ‘Hoofd, schouders, knie en teen’ inzetten, blijkt inderdaad de rol van hooligan nog ver te zoeken.
UT-studenten rellen met de ME. Foto: Gijs van Ouwerkerk
