Nog twee dagen te gaan voor je oratie. Is alles rond?
‘De tekst is klaar, ik ben natuurlijk nog wel aan het voorbereiden. De boekjes worden pas gedrukt na de oratie, dat geeft iets meer lucht. Maar druk ben ik ook met het symposium Frenemies, the love-hate relationship between science and society’, dat morgen [afgelopen woensdag, red.] op de UT plaatsvindt. Mijn oratie is een logisch vervolg op dit congres.’
Hoe bijzonder is zo’n oratie voor je?
‘Het is een heel speciaal moment in mijn carrière, toch wel een hoogtepunt. De oratie is een uitvloeisel van mijn loopbaan, maar ook bedoeld om een mission statement neer te zetten. Waar wil ik naar toe met mijn onderzoek en onderwijs? En natuurlijk is het ook wel een dag die ik wil vieren. Van gezonde zenuwen heb ik dus wel een beetje last.’
Waar gaat je oratie over?
‘De titel luidt ‘Voorbij blije wetenschap en boze technologie’. Wetenschap zit in de beklaagdenbank, zo lijkt het. Experts liggen onder vuur, burgers roeren zich op het internet. Anderzijds is wetenschap ook belangrijker dan ooit. Hoe zit dit en wat betekent dit voor de communicatie over wetenschap en technologie? In mijn oratie betoog ik dat wetenschappers vaak impliciet claimen dat de discussie met hun inbreng gesloten moet zijn. Zo van: ‘Dit zijn de feiten en daar moet u het mee doen.’ Maar dat brengt het debat niet verder.’
Heb je een voorbeeld?
‘Met de inenting van het HPV-vaccin deden online berichten de ronde dat je er verlamd van kunt raken. Die berichtgeving kun je een indianenverhaal noemen, maar dat vertelt je niet waar deze uiting een reactie op is. Misschien wel op de suggestie dat mensen de overheid ineens blind moeten vertrouwen, terwijl ze op andere momenten kritisch moeten zijn. Het is belangrijk om dit soort effecten bloot te leggen, alleen dan kun je een goede dialoog voeren.’
