Drienerlose girlpower in Friese skûtsje

Naam:      Serena Dorrestijn
Leeftijd:  18 jaar
Studie:    psychologie
Sport:     zeilen
Club:      DZV Euros


‘Heb je wel eens negen of tien meiden tegelijk horen gillen? Nou, ik kan je verzekeren dat dit een enorm kabaal is.’ (Foto: Gijs van Ouwerkerk)

Zeilster Serena Dorrestijn had vooraf met veel rekening gehouden, maar niet dat ze met haar zeilploeg van Euros derde zou worden op de meest prestigieuze studenten-skûtsje-zeilwedstrijd op vaderlandse bodem.

In een veld van tien deelnemers legde Dorrestijn met haar crew op de Friese meren beslag op de derde plaats bij de Skûtsje Lange Afstands Kampioenschappen(SLAK) ‘Echt veel hoger dan we voor mogelijk hadden gehouden’, geniet Dorrestijn na. Drie dagen lang zeilde ze met haar negen vrouwelijke collega’s op de Friese meren. Sneek, Grouw, Langweer of nog verder. Na de eerste dag was de skûtsje van Euros terug te vinden op een achtste plaats. Een prima tussenresultaat, maar geen reden tot grootse euforie. ‘Die achtste plaats was ook zo’n beetje de klassering waar wij rekening mee hielden.’ Het werd dus meer. Voor Euros was het überhaupt al een goed weekeinde want ook de mannenploeg scoorde met een zesde plaats boven verwachting. De zeildames van Euros deden vaker mee aan de studentenzeilwedstijd op de Friese meren, maar nooit met Dorrestijn aan boord en ook nooit eindigend op een derde plaats. Of er een verband bestaat tussen haar aanwezigheid en het eindresultaat? Zover wil de jonge zeilster van Euros niet gaan. Maar de vreugde na afloop van de wedstrijd was er niet minder om. Bij alle zeilsters van Euros. Ze beschrijft de doldwaze taferelen in de Drienerlose crew als ze de einduitslag horen. ‘Heb je wel eens negen of tien meiden tegelijk horen gillen?’, zegt ze, ‘nou ik kan je verzekeren dat dit een enorm kabaal is.’ Er werd ook gesprongen en gedanst.

Zeilen doet Dorrestijn al vanaf haar zesde. Niemand hoeft haar te vertellen hoe ze over stag moet. Sterker: ze wordt op dit moment opgeleid tot schipper en volgt het zogeheten schipperscollege. Dat college hoopt ze binnenkort met goed gevolg af te ronden. ‘En dan hebben we volgend jaar een boot die volledig uit dames bestaat.’ Dit jaar stond er nog een heer aan het roer van de Drienerlose skûtsje. Maar Dorrestijn is dus vast voornemens die rol voor de wedstrijd van volgend jaar over te nemen. Drienerlose girlpower in een Friese skûtsje op de SLAK van 2012.

Terug naar Dorrestijn zelf. Ze zeilt doorgaans in kleinere boten. Haar kennismaking met een grotere boot als een skûtsje smaakt naar meer. ‘Het is een boot van zeven bij vijftien meter’, legt ze uit, ‘en ik ben maximaal zeven bij negen meter gewend. Dat is echt een wereld van verschil. Alles is groter en zwaarder. Vooral het grote zeil.’

Ze moest tijdens de wedstrijd niet alleen aan de omvang maar ook aan de logheid van de boot wennen. ‘Zo’n skûtsje’, zegt ze, ‘is een stuk logger en daarmee automatisch ook een stuk minder wendbaar. Maar het is juist mooi om daarmee te spelen. Het maakt mij als zeilster ook flexibeler.’

Het is een combinatie van vrijheid, water, avontuur en de techniek van het zeilen dat haar aanspreekt in deze sport. Deze zomer zoekt ze weer nadrukkelijk het water op. Maar voornaamste doel is haar schipperscollege met goed gevolg afronden en dan volgend jaar op de SLAK met Dorrestijn aan het roer op weg naar misschien wel een hernieuwde fraaie klassering.