We hebben van alles al gehad. De vooroorlogse generatie, de babyboomgeneratie, de protestgeneratie, de verloren generatie, de patatgeneratie, generatie nix en nu zijn we beland bij generatie Y. Jongeren geboren na 1986. Ook wel de digitale generatie genoemd, screenagers of de generatie Einstein. Kenmerkend volgens een artikel in Intermediair is de vertroetelende aandacht die ze krijgen van hun opvoeders. Het gevolg is een zelfverzekerde, optimistische generatie die gewend is haar zin te krijgen
In deze editie hebben we een typisch voorbeeld van zo’n Y-er. De student technische bedrijfskunde Giels vertelt over zijn droom. Hij wil de ruimte in. Ach ja, waarom ook niet? Het is een keer wat anders dan de kroeg in. Met een zak sponsorgeld à zeventigduizend euro wil-ie zijn jongensdroom najagen. Bedrijven móeten hem wel geld toeschieten. Dat kan niet anders, denk hij optimistisch. Zijn unique selling point? Hij is student en de jongste mens ooit in de ruimte. Daar kunnen sponsors niet om heen.
Voor de student is het allemaal een groot avontuur. De ruimte in, dat spreekt natuurlijk tot de verbeelding. Stilte, gewichtloosheid, een mooi uitzicht. Wie wil dat nou niet? Er is echter een piepklein nadeel. De kans bestaat namelijk dat de Aarde daarna niets meer aan is, aldus de toekomstige student in space. Ja, die kans bestaat. Zeker voor iemand met zulke unieke selling points: én student én ook nog eens de jongste mens ooit in de ruimte. Nee, die loopt na zo’n ruimteritje niet meer warm voor onze aardbol. Veel te gewoon, veel te saai, te voorspelbaar, te gaap, gaap. Sure. Weet je waar de wereld écht behoefte aan heeft? Aan een generatie Down to Earth. Heerlijk, laat ze maar komen.
Vakantie
Afgelopen maandag begon het. Collega A zat er wat stilletjes bij tijdens de lunch. Ze spaarde haar energie, zo meldde ze. Die was namelijk op. En het laatste restje had ze nodig om haar werkzaamheden af te ronden. Collega B meldde zich de volgende dag wat later dan gebruikelijk. Die kon ‘de ogen niet open krijgen’ toen de wekker om 07.00 uur rinkelde. Collega C maakte meer tikfouten dan gemiddeld en nuttigde – ondanks tropische temperaturen – buiten proportie veel koffie ‘om de dag door te komen’. En Collega D maakte het wel heel bont door openlijk te bekennen dat ze haar anders zo geliefde collega’s ‘spuugzat’ is.
U voelt ‘m al aankomen: wij zijn toe aan vakantie. Niet zo’n lullig weekje dat voorbij vliegt, maar een heerlijk lange maand van N-I-E-T-S D-O-E-N. Geen deadlines, geen vergaderingen, geen ellenlange interviews, geen hijgerige belrondjes, geen ordinair tikwerk, gewoon nada, noppes, niks.
Route’14+ kunnen we dan ook niet meer zien of horen. De Campusvisie ligt al opgeborgen in de bureaulades. Experiment in het bos? Totally blocked. Het woord ‘lustrum’ is eveneens geboycot. En alle geinige studentenactiviteiten ten spijt, het is wel even goed zo. Zo tussen half juli en half augustus zijn wij slechts in staat om verslag te doen van wuivende palmbomen, de pracht en praal van de Sixtijnse Kapel, de hotspots van Barcelona, een file voor de Gotthardtunnel en een mekkerende berggeit in de Franse Pyreneeën.
De redactie van UT-Nieuws wenst alle lezers een fijne vakantie!
PS: ondertussen zijn we niet helemaal weg: www.utnieuws.nl blijft zoveel mogelijk up-to-date. Ook in de vakantie.
