Waar zit je ergens?
‘Ik woon in Bandung, de hoofdstad van de provincie West-Java. Ik zit net buiten de stad, in een piepklein dorpje vanwaar ik de stad in het dal zie liggen. Overdag loopt de temperatuur flink op. ’s Avonds kruip ik onder een dikke deken en is het best koud. Dat had ik niet verwacht.’
Wat doe je precies?
‘Ik doe mijn bachelor eindopdracht bij het Laboratorium Matematika Indonesia, ook wel LabMath Indonesia genoemd. Mijn project gaat over het waterbeheer in Centraal-Kalimantan. Een gebied, ter grootte van Nederland, ligt daar bijna helemaal braak wegens het kappen van tropisch regenwoud. Men wilde er landbouwgrond van maken, maar de grond bleek niet geschikt. Ondertussen waren er al wel drainagekanalen aangelegd. Die waren niet goed ontworpen. Het gevolg: een enorm gebied dat helemaal droog staat en daardoor ongeschikt is voor landbouw.’
Wat ga jij daaraan doen?
‘Een model ontwikkelen om de afvoer van het grondwater door te rekenen. Als je weet hoeveel water er wegvloeit, kun je daar beter op inspelen. Misschien moeten we de oude kanalen wel dempen om weer terug te keren naar de situatie van daarvoor.’
Hoe is het om in Indonesië te werken en te wonen?
‘Het bevalt erg goed. Er is wel een groot contrast met ons kikkerlandje. Nederland is zo strak en ordelijk. Hier gaat het er allemaal erg relaxt aan toe. Op straat is het een flinke chaos. Het is er druk, de stad is groot. Ik vind het af en toe een genot om naar te kijken. Het platteland is een lust voor het oog. Een mooie natuur en het is er rustig.’
Wat doe je in je vrije tijd?
‘Buurten bij mijn huisgenoot. De stad in met collega’s om een hapje te eten. In het weekend trek ik eropuit. Bandung ligt mooi centraal. Van hieruit kan ik alles prima bezichtigen.’
Waar moest je aan wennen?
‘De wisselkoers. Een euro is gelijk aan twaalfduizend roepia’s. Echt vreselijke getallen om mee te rekenen. Het leven is verder erg goedkoop. Voor 1,50 euro heb je een prima maaltijd. De verkeerschaos was ook wennen net als het openbaarvervoer. Er rijden kleine busjes ‘ankots’ door de stad. Je kunt op- en uitstappen waar je maar wilt. Met mijn lange lichaam moet ik me er telkens in proppen. Verder zijn er geen dienstregelingen. Je moet alles zelf uitzoeken. Maar dat gaat vrij makkelijk. De mensen zijn vriendelijk en willen je graag helpen.’
Wat ga je doen als je klaar bent?
‘Ik moet nu alle zeilen bijzetten om de opdracht af te krijgen. Daarna ga ik helaas weer terug. Ik heb alleen Java kunnen zien. Ik zou nog wel drie keer hier naartoe op vakantie kunnen, zoveel is er te doen.’
Sandra Pool
