Vanaf 2014 wil de UT jaarlijks vierhonderd masterstudenten uit het buitenland trekken. Op dit stromen er jaarlijks 144 in, exclusief de Duitse studenten. De getallen laten de afgelopen jaren een gestage groei zien, maar de huidige wervingsmethoden (onder andere via internet en fysieke aanwezigheid in de doellanden) zijn niet toereikend om de streefgetallen te halen. Het afgelopen jaar is ingezet op social mediaen onderwijsportals. Ook deze pilot met agenten past binnen het intensiveren van de wervingsinspanningen.
De agentszijn wervingsbureaus die kunnen variëren van een handjevol tot soms wel honderden werknemers. Ze zijn gespecialiseerd in studentenwerving en kennen de lokale markt. Hun activiteiten bestaan onder andere uit het adviseren van studenten en hun ouders, het geven van presentaties, het ophangen van posters en het verspreiden van informatiemateriaal op universiteiten.
Via de agenten kunnen zowel bachelor- als masterstudenten hun weg naar Enschede vinden, maar de nadruk ligt op excellente masterstudenten. De UT hoopt dat zij na hun master in Twente blijven om een PhD te doen. Er wordt geworven voor het hele palet aan opleidingen. De wervingsbureaus werken op commissiebasis.
De UT is een van de laatste Nederlandse universiteiten die contracten sluit met dergelijke wervingsbureaus. In vooral de Verenigde Staten en Australië is het al veel langer een gebruikelijke weg om internationale studenten te trekken. Nederland doet het de laatste vijf tot tien jaar. De ingeschakelde bureaus werken ook voor andere universiteiten.
Volgens Hanna Lange, beleidsmedewerker internationalisering, zijn de agenten geselecteerd op betrouwbaarheid en gaan ze op een zuivere manier om met concurrentie tussen de universiteiten waarvoor zij werven. ‘Deze bureaus stellen de student centraal. Het maakt nogal verschil of iemand in Enschede, Australië, Singapore of in Amsterdam terechtkomt. Ze kijken wat het best bij de student past.’ Om concurrentie met Delft en Eindhoven te voorkomen, heeft de UT gekozen voor bureaus die in ieder geval niet voor deze twee universiteiten werven.
Als de pilot in China en Indonesië succesvol blijkt, zal het aantal agenten waarmee de UT een contract aangaat worden opgeschroefd. Hanna Lange hoopt dat uiteindelijk veertig tot vijftig procent van de instroom uit landen waar de bureaus actief zijn, via die agenten verloopt. Ook in andere doellanden zullen dan contracten met wervingsbureaus worden gesloten. Gedacht wordt aan Turkije en India en in een later stadium wellicht ook Rusland en Mexico.
