Vijftig

Morgen word ik vijftig! Maar waarom wil de feeststemming maar niet komen? Morgen word ik toegesproken door de koningin, de minister, de burgemeester. Er is een groot feest voor iedereen, er is een roeiwedstrijd met antieke roeiboten en nog veel meer. Wat zeur ik dan? Wat mij steekt is dat ik geen oude eerbiedwaardige grijze vrouw ben geworden. Ik ben immers een van de jongste universiteiten. Ik doe wel mijn best om er bij te horen, maar toch zie ik de dames van het eeuwenoude Leiden en Utrecht in hun vuistje lachen om mijn gestuntel. Zij kunnen tenminste bogen op eeuwenoude tradities, op Nobelprijswinnaars en beroemde uitvindingen. Ik had niet eens een behoorlijke statige aula, maar moest het doen met een schouwburg in het naburige Enschede dat maar geen echte studentenstad wil worden. Eigenlijk ben ik ook nooit een echte universiteit geworden. Tot twee keer toe is mij een medische faculteit door de neus geboord en de bijdrage uit de alfavakken bestaat slechts uit een enkele verdwaalde filosoof. Nee, deze menopauze bevalt mij niet. Als er op deze manier een einde aan mijn vruchtbare periode moet komen, dan kijk ik liever niet terug op de afgelopen vijftig jaar, ook al heb ik honderden promoties en duizenden afgestudeerden voortgebracht. Ik denk met schaamte aan die idiote stoet professoren, met toga’s en baretten, destijds bij de openingen van het academisch jaar. Wat bezielde mij? Nee. Ik laat me niet langer uitlachen en ik lap het hele zootje aan mijn laars. Die wijven uit Leiden en Utrecht zullen nog raar staan te kijken. Weet je wat? Ik ga voor het echte leven. Vanaf morgen heet ik geen Universiteit Twente meer, maar Kenniskwartier. Wat moet ik eigenlijk met een logo? Weg ermee! Dan heb ik daar ook geen gedonder meer over. Professoren heten vanaf morgen wetenschapsmanagers en studenten zijn gewoon werknemers. Nee, een verjaardag is niet bedoeld om terug te blikken, en ook niet om krampachtig te proberen bij de oude garde te horen. Ik wil vooruit! Aan de slag dus. Ik ben immers ondernemer. Er is geen tijd te verliezen. Morgen word ik vijftig! Fred Bosman Fred Bosman is psychiater in Enschede. Zijn column kwam als beste uit de bus tijdens de workshop column schrijven van Studium Generale.