Ingezonden: Route ’14+ is ook financieel een risico

Tijdens de discussies over de CvB-plannen is duidelijk geworden dat nut en noodzaak van de operatie Route ’14+ op zijn minst twijfelachtig is: de financiële noodzaak tot ingrijpen is substantieel kleiner dan voorgespiegeld en in ieder geval grotendeels onduidelijk; het bachelorconcept is vooral aantrekkelijk voor instellingsaccreditatie en voor de visionaire futurologen en marketing boys rond het college, maar beslist niet voor nu goed functionerende opleidingen en waarschijnlijk ook niet voor de meeste studenten die we momenteel trekken; de wijze waarop het college en het UMT de op te heffen groepen dreigen aan te wijzen en goede en gewaardeerde medewerkers buiten spel dreigen te zetten is ronduit asociaal. Naast nut en noodzaak zijn collegeleden in facultaire en andere bijeenkomsten bevraagd over de haalbaarheid van de ambitieuze plannen: de algehele vernieuwingsslag in het onderwijs en gelijktijdig aanbieden van oude en nieuwe opleidingen zullen immers zeer veel vergen van de wetenschappelijke staf – en die moet nu juist worden ingekrompen. Het antwoord van het college is geruststellend: er ligt tien miljoen euro in de reserves, zodat de beste mensen kunnen worden vrijgemaakt om de vernieuwing vorm te geven en het ‘uitvoerende onderwijswerk’ tijdelijk door student-assistenten en net afgestudeerden kan worden bemenst. Alsof voor het belangrijkste werk wat we hier doen nu even geen enkele kwalificatie nodig is en onderwijskwaliteit in de overgangsfase even minder belangrijk is. Het zit financieel echter zo: 1. We hebben een zwaar negatieve reserve door de enorme vastgoedinvesteringen, dus de bedoelde tien miljoen is ‘leencapaciteit’ bij de banken. Die tien miljoen verhoogt dus de reeds zeer hoge lasten aan rente en aflossing. Jarenlang is daardoor circa acht ton minder te besteden aan onderwijs en onderzoek. Bovendien is de bufferfunctie van onvermijdelijke tegenvallers in de toekomst dan weg. 2. Alleen al als we kijken naar de plannen rond het University College is die tien miljoen snel op: gezamenlijke en verplichte huisvesting van de beoogde 300 studenten op de campus en een zeer breed, totaal nieuw ontworpen curriculum. Structureel zijn de kosten per student van het college veel hoger, zonder extra inkomsten. 3. Omdat de curricula van alle bachelors omgevormd moeten worden in, inhoudelijk en qua onderwijsconcept, nieuwe curricula is een veelvoud van tien miljoen nodig. 4. Ter vergelijking: de vorige onderwijsvernieuwing, het vormgeven van de minoren, staan in de boeken voor meer dan tien miljoen en dat bedrag wordt door vermoedelijke afschaffing van de minoren dus nu gedesinvesteerd. 5. Ondertussen gaat het college door met geld over de balk smijten door vooruitlopend op de formele reorganisatie afspraken te maken over vervroegde pensionering, vertrek en andere vormen van non-activiteit. Betaald uit obscure potjes als ‘non-activiteit’, ‘frictiekosten’ en ‘sociale lasten’ gaat dat simpelweg ten koste van de te besteden middelen. Met name dat laatste punt raakt mij als collega diep: de berichten over de wijze waarop de college- en UMT-leden in de achterkamertjes bezig zijn met het rood, groen en geel kleuren van leerstoelen en het ‘uitfaseren’ van de betrokken en andere medewerkers die niet meer hun persoonlijke plannen passen zijn godgeklaagd (zeker voor de CDA-technocraten onder hen). Het is pijnlijk om te zien hoe uitmuntende en gewaardeerde wetenschappers nu in het beklaagdenbankje worden gezet en onder druk komen om maar een financiële regeling te accepteren. Toppunt van onfatsoenlijkheid is wel de gang van zaken bij het instituut MIRA. De WD heeft een duidelijke voorkeur voor jonge Tenure Trackersen beëindigt zonder valide argumentatie de onderzoeksbekostiging van ‘oudere groepen’. De decanen zitten met de gebakken peren Het college laat het op zijn beloop en loopt maar een beetje rond met een bestuurlijk en financieel oliekannetje. Het toont het failliet van de matrixorganisatie, maar het college wil dit model in enigszins aangepaste vorm voortzetten. Dick Meijer