Natuurlijk wil ze zichzelf verbeteren, maar het eerste van Harambee zal ze niet halen, dat weet ze ook. Charlotte Krapp speelt in het zesde. Haar team bezet de op een na laatste plaats in de competitie. Ambitie van Krapp dit seizoen: lekker blijven spelen, ook durven genieten van een nederlaag en vooral geen laatste worden.
Het verhaal van Krapp is niet alledaags. Haar sportgeschiedenis begint als jong meisje ergens op een turnmat in haar geboorteplaats Aken. Tot haar vijftiende beoefent ze zo’n beetje alle disciplines in de turnsport en gooit ze hoge ogen in haar regio. Ze doet het goed en is vastbesloten iets moois van haar turncarrière te maken. Toch gaat het onderweg mis en houdt een slepende knieblessure haar aan de kant. Vier keer komt ze ten val. En toevallig steeds op dezelfde knie. En opvallend genoeg vaak als er geen turntoestel in de buurt te bekennen is. Hoe? ‘Ook wel eens van de trap gevallen. Gewoon heel klungelig. Daar ben ik niet trots op.’
Krapp onderging tal van behandelingen waaronder een kijkoperatie met als diagnose een scheur in de knieschijf. Gevolg was dat de geplaagde knie er niet beter op werd. Haar turncarrière leed er onder. ‘Ik kon op een gegeven moment alleen nog op de helft van de toestellen uit de voeten en dat schoot niet op.’ Met haar handicap daalde ook de animo om verder te gaan. Het is een periode in haar leven waar ze liever niet te lang bij stilstaat. ‘Het was gewoon super erg,’ blikt ze terug, ‘om vast te stellen dat ik mijn oude niveau niet meer kon halen. Ik heb met pijn in het hart afscheid moeten nemen van de turnsport.’
De geboren Duitse vervolgde haar studie aan de UT en haar sportieve loopbaan bij de Drienelose volleybalvereniging Harambee. Ze kent de risico’s van volleybal voor haar kwetsbare knie, maar dat weerhoudt haar er niet van om – nu tweeënhalf jaar geleden – toch lid te worden van Harambee. ‘Ik was toe aan een teamsport,’ legt ze uit, ‘en voetballen vond ik eigenlijk nog te individualistisch. Je bent bij volleybal meer op elkaar aangewezen dan bij voetbal. Dat wilde ik zelf ervaren.’
Het bevalt prima bij Harambee. Ze speelt weliswaar in de kelder van het volleybal, maar geniet volop. In ieder geval tot december, want dan gaat het weer mis als ze verkeerd terecht komt en haar enkelbanden scheurt. Opnieuw staat de pechvogel een tijd lang buiten spel. Maar inmiddels is ze hersteld en wil ze maar één ding: spelen, veel spelen en bij voorkeur steeds betere wedstrijden. Ook al is het in de laagste regionen van het regionale volleybal. ‘We willen in elk geval geen laatste worden,’ zegt de volleybalster, ‘en dat worden we ook niet. Onze voorlaatste wedstrijd verloren we van een hoger geplaatst team en toch waren we dolgelukkig na afloop. Simpelweg omdat we op een geweldige manier weerstand konden bieden en dat is minstens even mooi als winnen. En,’ voegt ze daar aan toe, ‘voordeel van onze competitie is dat we niet kunnen degraderen.’
Charlotte Krapp: ‘Ik heb met pijn in het hart afscheid moeten nemen van het turnen.’ (Foto: Gijs van Ouwerkerk)
