Paul de Kuyper
Hoe het ‘wilde plan’ is ontstaan, weet Wilco de Fijter (22) niet meer. Het had in de kroeg kunnen zijn, beaamt de pasafgestudeerde theologiestudent. ‘Wat is normaal,’ vraagt hij zich hardop af. ‘Als je goed getraind bent, is het wel te doen.’ Ze wilden iets unieks doen in de geschiedenis van de Bata en omdat in je eentje 175 kilometer hardlopen wat veel van het goede leek, besloten ze die afstand samen af te leggen. Om en om een etappe. Wie niet loopt fietst. Alleen de slotafstand van de stad naar de sintelbaan lopen ze allebei.
Wilco’s neef en huisgenoot Gerben Kraaij (21, student Cognitive Science in Amsterdam) is de fanatiekste van de twee. Hij liep al eens een wedstrijd over 98 kilometer in de Alpen. ‘Het is een heel ander soort uitdaging dan een afstand zo snel mogelijk lopen. Dan ben je vooral bezig met hoeveel mensen je in kunt halen en hoe je sneller kunt zijn dan de vorige keer. Dat je de finish haalt, staat vast. De vraag is alleen in welke tijd. Bij langere afstanden is de hoofdvraag meestal: haal ik de finish überhaupt wel. Het leuke is dat die vraag ook voor jezelf onbeantwoord blijft tot het moment dat je over de finish komt. Het is een ontdekkingstocht naar jezelf en je eigen grenzen.’
‘Gewoon veel lopen onder zo veel mogelijk omstandigheden,’ luidt het devies volgens Gerben. Het is de beste voorbereiding op dergelijke lange afstanden. Al moet je het niet te vaak doen, meent Wilco. ‘Het kan als je goed getraind bent, maar je moet oppassen dat je niet te veel van je lichaam vraagt.’
Gerben is het verst in zijn voorbereiding. Hij loopt komende zaterdag een rondje van vijftig kilometer, Wilco doet er ‘slechts’ veertig. Een week later doen ze mee aan Limburgs Zwaarste, een wedstrijd over zestig kilometer door de Zuid-Limburgse heuvels die ‘toevallig goed in de voorbereiding past’.
Saai is uren hardlopen absoluut niet, vinden de twee. ‘Een rondje in de stad misschien wel, maar als je de natuur opzoekt en in de heuvels of bergen loopt, heb je veel afleiding,’ aldus Wilco. ‘Zo’n evenement als de Bata is helemaal leuk. Dan verveel je je echt niet hoor.’
Twee jaar geleden deden Wilco en Gerben al eens mee aan de Batavierenrace, met een team van Reformatorische Studentenkring Enschede waar een vriend lid is. ‘Dat was supergezellig, lekker met een busje een beetje heen en weer crossen,’ herinnert Wilco zich.
Een streeftijd hebben de twee neven niet. ‘Deuitdaging is de race uitlopen. Daarvoor moeten we sowieso al tempo maken,’ zegt Wilco. Ze starten niet in de eerste startgroep omdat dan de rusttijd bij de eerste herstart te lang is. ‘Twee uur niks doen is niet handig.’ Het betekent wel dat ze daarna vaart moeten maken. Gerben: ‘In de nacht kunnen we nog redelijk rustig aan doen. Maar het tweede en derde blok moeten we net iets boven de tien kilometer per uur lopen. Dat is voor de afstand die we lopen best een aardig tempo.’
Tegen de middagshift zien ze allebei op. ‘Je lichaam gaat steeds meer tegenwerken, makkelijker wordt het in ieder geval niet naar het eind toe,’ aldus Gerben. Wilco maakt zich vooral druk om het weer. ‘Het scheelt nogal of je wind tegen hebt of niet. Ik hoop niet dat het gebeurt, want dan doen we er een stuk langer over.’
Misschien dat ze voor de laatste etappe nog iets ludieks bedenken. Verkleed over de finish, zoals traditie is bij veel verenigingen. Maar eerst maar eens die eindstreep zien te halen. En als het dan zover is? ‘Tevreden uitrusten, omdat we het hebben gehaald’, zegt Wilco nuchter. En ja, misschien nemen ze dan ook wel een biertje op het feest. ‘Als we tenminste nog kunnen lopen.’
Wilco de Fijter tijdens de Bata in 2009.
Gerben Kraaij.
