Zonder club, maar niet zonder ambitie of potentie. Integendeel, de Iraanse gewichtheffer Hassan Fatemi beleefde eind februari op sportief terrein zijn grootste succes door op de Nederlandse Kampioenschappen in Den Haag een gouden plak te veroveren.
Natuurlijk was er de hoop op een titel en waren er verwachtingen. Want in 2010 legde de computerwetenschapper en medewerker aan de UT op dezelfde nationale kampioenschappen al beslag op het brons. Hij zat al dicht tegen de top aan. ‘Ik had ook wel redelijk zicht op de kwaliteiten van mijn concurrenten, maar een gouden plak was toch wel een kleine verrassing.’
Hij reed met vier kameraden vanuit Enschede naar het NK in Den Haag. ‘Die jongens wilden alleen met me mee als ik ook daadwerkelijk kampioen zou worden. De druk werd in de auto behoorlijk opgevoerd, haha.’
De gewichtheffer – uitkomend in de klasse tot 77 kilo – tilde in de nationale titelstrijd 195 kilo omhoog en bleef daarmee zijn rivalen ver voor. Op het NK in 2010 kwam hij niet verder dan 185 kilo.
De basis van zijn succes dankt hij aan zijn trainer in zijn thuisland Iran. Tijdens zijn studie aan de universiteit in Iran kreeg Fatemi de gelegenheid te trainen onder een van ’s lands grootste gewichtheffers en leermeesters. ‘Hij genoot in Iran een grote reputatie bij het gewichtheffen,’aldus de goudenmedaillewinnaar over zijn vroegere trainer. Aan hem heb ik veel te danken. Hij maakte me enthousiast en hield me voor dat ik talent had. Dat werkte natuurlijk enorm motiverend.’
Het verhaal van Fatemi – hij kwam in 2008 naar de UT – is in zoverre opmerkelijk dat hij zonder club in staat is om in Nederland tot het hoogste podium te reiken. Het zegt ook iets over de discipline van deze topsporter. De discipline om gestructureerd en frequent te blijven trainen. Als ventje van negen begon hij met de sport die in Iran beduidend hoger staat aangeschreven dan in Nederland. ‘Het komt qua populariteit niet helemaal in de buurt van voetbal, maar hier in Enschede kan ik geen club vinden waar ik kan trainen. Een regio zonder club voor gewichtheffers is in Iran ondenkbaar.’
Zijn deelname aan het NK in Den Haag dankt hij, los van zijn resultaten, onder meer aan een bevriende Amsterdamse vereniging die hem in de gelederen had opgenomen en hem daarmee een deelnamebewijs gaf voor een optreden op het hoogste podium. Zijn titel dankt de topsporter meer aan zijn techniek dan het authentieke powerwerk. ‘In deze sport is het ongeveer 60 tot 70 procent kracht en 30 tot 40 procent techniek. Met mijn techniek kan ik me onderscheiden ten opzichte van mijn rivalen. In ieder geval meer dan met mijn kracht.’
Over het waarom van zijn sport zegt hij dat naast ambitie en conditie het minstens zo belangrijk is goed in vorm te blijven. Fatemi: ‘Je lichaam blijft bij gewichtheffen beter in vorm dan bij bodybuilding. Dat is een wereld van verschil. Als je bij bodybuilding een paar maanden niet zou trainen ben je weer terug bij af. Bij gewichtheffen blijf je beter in vorm en kom je ook weer sneller in vorm. Daarmee leg je ook een fysieke basis voor de rest van je leven. Dat is voor mij minstens zo belangrijk als een mooie prijs.’
