Zo ver hoeft het volgens onderzoeker Michael Kraus van de University of California helemaal niet te komen. Hij onderzocht succesvolle basketballteams. Spelers die elkaar een stevige hug geven of een welgemeende high five, scoren beter, luidt de conclusie. Kraus trekt zijn bevindingen door naar de werkvloer. Aanrakingen zijn volgens hem belangrijke manieren om warmte, vertrouwen en informatie met elkaar te delen. Het uitbannen van fysiek contact is slecht voor de tevredenheid op de werkvloer. Kraus’ advies? Zorg voor knuffelgrage werknemers, doe elke morgen een groepshug, sla af en toe een arm om elkaar, geef eens een schouderklopje of een innige omhelzing. Het voorkomt een hoop narigheid. Ziet u het al gebeuren? Eén ding staat vast. De wachttijd bij de psychologen wordt nog langer. Een knuffel van je baas? Dat móet je toch van je af praten!
Ketting
Het is me wat met die langstudeerders. Jááááárenlang draaien ze rondjes om de studie, modderen wat aan in commissies, doen een studiereisje hier en daar, genieten volop van het schone studentenleven en nu, nu moeten ze opeens heel snel afstuderen. Want niemand kan natuurlijk zoveel geld betalen. Man, tegen de tijd dat je je studieschuld hebt afgelost kun je gelijk doorstromen naar huize Dennenrust. Niet gek dus, dat al die langstudeerders massaal aankloppen voor wat mentale en praktische steun bij de studentenpsychologen. Even vlot afstuderen, dat kun je niet op eigen houtje. Daar heb je steun bij nodig. Professionele steun welteverstaan, want aan een goede knuffel (zoals hiernaast beschreven) heb je in deze fase ook al niet meer genoeg.
Wij denken alleen dat het met een psychologisch praatje ook niet opschiet. Kost vooral tijd, die sessies. En daar ontbreekt het aan. Er moet gewoon weer ouderwets hard geblokt worden. Met je neus in de boeken. Acht uur per dag, met om de twee uur een korte koffie- of theepauze. Nou is dat niet gemakkelijk, want achter de campusgrenzen – daar bij checkpoint Charlie – liggen verleidingen op de loer. Zoals die wekelijkse borrelavond van je dispuut, dansen bij Aspen Valley of even een bioscoopje pikken.
De oplossing ligt echter voor de hand. In deze krant vertelt hoogleraar Erik Joost de Bruijn, die in 1964 tot de eerste lichting wb-studenten behoorde, hoe ’s avonds de campuswegen werden afgesloten met kettingen. Op die manier kwam geen student de campus af, zodat ie zich volledig op zijn studie kon storten. En zoals u leest, professor De Bruijn is uitstekend terecht gekomen.
Vanaf volgende week gaat het slot erop. Succes, langstudeerders. Deze zomer kun je de bul tegemoet zien.
