Vroeger, in het pre-internettijdperk, hadden we postkaarten. Dat zijn kartonnen kaartjes
die je kunt openklappen en waar je binnenin iets kunt schrijven. Met een pen. Het kaartje gaat vervolgens in een envelop, adres en postzegel erop en de volgende dag vindt je geliefde het poststuk netjes op de deurmat. Eenvoudig, doch effectief.
Anno 2011 is zoiets superouderwets, ontzettend passé en zó negentienhonderd. Wie zijn Valentijn wil bekoren, moet met minimaal een hotelovernachting, diner en wellness arangement voor de dag komen. In Spanje wel te verstaan. Italië mag ook. Origineel en persoonlijk is het credo. Knuffels, bonbons, ringen en rozen zijn uit. Ovenwanten, onderzetters en placemats zijn eveneens not done.
Wie twijfelt over een passend cadeau, moet de lijst van ergste Valentijnscadeau ooit er eens op na slaan, gevraagd aan een aantal vrouwen. Om flaters te voorkomen moet je niet komen aanzetten met een weegschaal, namaakroos, joggingpak, trui en stofzuiger. Een bon van de VVVis ook heel fout net als lingerie in de verkeerde maat en een lidmaatschap van de sportschool. Een pornofilm, blender, fles wodka, pannenset en handdoeken worden ook niet gewaardeerd. Is het allemaal te moeilijk en verwarrend, een lief kaartje volstaat ook nog hoor. Net zoals vroeger! Wel zo veilig.
Selectie
Het is ergens in augustus. De zomer van 2011. Nog even en een nieuw collegejaar gaat van start. Voor De Spiegel staat een lange rij scholieren, met een kersvers VWO-diploma op zak. Ze staan te trappelen om aan een studie op de UT te beginnen. Maar eerst moeten ze nog op gesprek. Om te toetsen of ze wel voldoende gemotiveerd en gekwalificeerd zijn.
Docent: ‘Zo Jaap, dus jij wilt hier studeren?’
Jaap: ‘Ja meneer, heel graag.’
Docent: ‘Had jij wel een beetje goede cijfers op je eindlijst?’
Jaap: ‘Gemiddeld een acht, meneer.’
Docent: ‘Zo zo. En toch niet zo’n soft profiel hé?’
Jaap: ‘Nee meneer, alleen maar de zwaarste exacte vakken.’
Docent: ‘En waar ben je nog meer goed in, jongen?’
Jaap: ‘Ik doe aan schaken, speel viool en ontwerp computergames.’
Docent: ‘Aha, jij moet wel heel slim zijn! Maar nu je motivatie?’
Jaap: ‘Ik wil later de Nobelprijs voor scheikunde winnen.’
Docent: ‘Zo, dat zijn grote wensen voor een achttienjarige.’
Jaap: ‘De techniek fascineert me gewoon enorm. Het lijkt me heerlijk om hierin baanbrekend onderzoek te mogen verrichten.’
Docent: ‘Ja, met die high tec zit het bij jou wel goed.’
Jaap: ‘Joepie, dus ik ben toegelaten?’
Docent: ‘Nee, helaas wijs ik je af.’
Jaap: ‘Maar meneer! Ik begrijp er niets van!’
Docent: ‘De UT is een universiteit van high tech én human touch. Van dat laatste ben ik bij jou niet overtuigd.’
Jaap: ‘Dit méént u niet!’
Docent: Jawel hoor. Dag Jaap, probeer het eens in Eindhoven of Delft. Volgende graag!’
Nb: hoewel bovenstaand gesprekje gefingeerd is, zou het zomaar kunnen zijn dat dit over een half jaar wel realiteit is nu staatssecretaris Zijlstra wil dat universiteiten en hogescholen gaan selecteren aan de poort.
