Heteerste ging over het verhogen van het aantal kandidaten dat een partij kan aandragen van vijftien naar dertig. UReka is een studentenpartij met veel contacten binnen de Twentse studentenwereld die graag meer mensen de mogelijkheid geeft zich namens UReka kandidaat te stellen voor de Universiteitsraad. Dat dertig zo’n gek getal niet is blijkt uit het feit dat zowel Delft als Eindhoven, met respectievelijk tien en acht studentenzetels te verdelen, dit getal aanhouden. In Twente zijn het er negen.
Hettweede voorstel ging over het wijzigen van de systematiek die gehanteerd wordt bij de verdeling van de restzetel. Op dit moment wordt na de verdeling van de hele zetels gekeken naar welke partij achter de komma het hoogste decimaal heeft staan, zelfs als voor de komma een 0 staat. In eerste instantie lijkt dit een rechtvaardig systeem, maar dat is het niet. Zo kreeg het afgelopen jaar een partij die minder dan veertig procent van de kiesdeler haalde een zetel. Dat is niet democratisch te verantwoorden.
Het voorstel van UReka was dan ook om het kiesreglement te conformeren aan de Kieswet, die bij verkiezingen waar minder dan negentien zetels te verdelen zijn, een quotum van minimaal 75 procent van de kiesdeler in te stellen voordat een partij aanspraak mag maken op een restzetel. Een lager aantal stemmen wordt door de Kieswet niet representatief genoeg geacht.
Geen onredelijke voorstellen dus en we hadden dan ook niet op veel tegenstand gerekend. Maar nu komt het: beide amendementen werden getorpedeerd door de rest van de Universiteitsraad en ons werd verweten dat we enkel en alleen op meer macht uit zouden zijn.
De wereld op zijn kop. Zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Door met zo'n felheid en zonder rationele argumenten onze voorstellen af te schieten, zijn het juist onze mederaadsleden die er blijk van geven zich door macht te laten leiden. In plaats van te kijken naar de mogelijkheden die onze voorstellen bieden voor de profilering van de eigen partij en het verhogen van de representativiteit van de restzetel schiet men in een kramp. In plaats van zich te laten uitdagen meer moeite in de politieke campagne te steken en daarmee de levendigheid van de verkiezingen te verhogen lijkt men bang stemmen te verliezen.
Want dat is de ware drijfveer achter het verwerpen van onze amendementen: de angst bij een volgende verkiezing stemmen te verliezen. En daarmee zetels. En daarmee macht.
UReka
