Sandra Pool
‘Ik word een beetje geleefd’, begint Van Hattem. ‘Enschede FM belde al, Tubantia ook en er moesten foto’s worden gemaakt voor het UT-Nieuws.’ Vandaag, op nationale poëziedag, draagt de nieuwe campusdichter voor in Het Bolwerk tijdens een poetry slamen in MACBerlijn. Glimlacht: ‘Dat doe ik graag.’ Het is namelijk precies wat de nieuwe campusdichter voor ogen heeft. De boer op gaan, gedichten voordragen en vertellen wat er allemaal gebeurt op een universiteit. ‘Ik zou ook graag wetenschappers uit de tent willen lokken. Zij moeten hun kennis niet alleen delen met vakgroepgenoten, maar met iedereen.’
Een goede plek om dat te doen, is volgens Van Hattem Ravelijn. Het gebouw diende als inspiratiebron voor zijn winnende gedicht. ‘Ik vind het een mooi bouwwerk en ik was bij de opening. Het toen genoemde thema ‘ontmoeting’ leent zich prima voor een gedicht.’ Vervolgt: ‘Ga maar naar binnen, in de hal staan en kijk omhoog, dan zie je wat ik bedoel.’ De dichtregels in het tweede couplet verwijzen naar het licht en glaswerk in het Atrium. Het derde en tevens laatste deel van het gedicht verhaalt over high tech. ‘De eerste regel van dat stuk komt er vaak haperend uit. Dat moet ook’, lacht hij. ‘Het woordgebruik en de zinstructuur zorgen er voor dat de zin niet goed loopt.’ Legt uit: ‘Vroeger, tijdens de klassieke natuurkunde, was er sprake van één waarheid en dat was het. Tegenwoordig is dat niet meer het geval. Wetenschap, en daarmee samengaand de waarheid, is telkens in beweging. High tech is niet iets was altijd rust. Bij hoogstaande technologische ontwikkelingen hoef je je ook niet altijd comfortabel te voelen. Dat probeerde ik in die eerste zin te stoppen.’
Het past naar eigen zeggen wel bij hem om een gedicht zo precies en zo goed mogelijk neer te zetten. Het kostte hem een treinreis lang veel blaadjes en een hoop gekladder en gestreep. ‘Een gedicht ontstaat door een bijzonder moment, een mooie gedachte en omdat je het gevoel hebt dat je iets te zeggen hebt. Dat probeer ik in mooie woorden te doen. Ik lees graag gedichten, maar ze zelf schrijven deed ik nauwelijks. Ik heb net op mijn Facebook gezet dat het winnen van deze wedstrijd een grote stimulans is om toe te geven dat dichten mijn ding is.’
Afgelopen maandag stond hij met vier andere dichters op het podium. ‘We hebben een heel leuke avond gehad.’ Dat hij won was een verrassing, al noteerde Van Hattem zichzelf wel voor een plek bij de eerste drie. ‘De rector vroeg mij om tijdens de Dies Natalis een gedicht voor te dragen en verder laat ik regelmatig van me horen.’ Het hele oeuvre wordt na het lustrumjaar gebundeld. ‘Dan moeten er toch minimaal twaalf gedichten in zitten, of niet’, lacht Van Hattem.
Campusdichter Egbert van Hattem: ‘Het winnen van deze wedstrijd is een grote stimulans om toe te geven dat dichten mijn ding is.’ Foto: Gijs van Ouwerker
