Ingezonden: 10 Vraagtekens bij Route 14+

Vijftien miljoen bezuinigen betekent dat 150 arbeidsplaatsen voor vast wetenschappelijk personeel verloren gaan. Gedwongen ontslagen worden niet uitgesloten. Aangezien ook wordt gesproken over een vaste verhouding WP/OBP, dient te worden gevreesd voor verlies van arbeidsplaatsen bij het ondersteunend personeel.

Voor het WP blijft na deze reorganisatie zo’n zeshonderd personen vast personeel over die meer moeten gaan doen: meer promovendi begeleiden, meer derdegeldstroommiddelen binnenhalen of meer onderwijs verzorgen. Maar het college belooft dat de kwaliteit hoger zal zijn. Zo zal in het nieuwe onderwijsconcept alleen nog intensief, kleinschalig en inspirerend onderwijs aan hardwerkende studenten worden verzorgd. Als dat kan en nodig is, waarom hebben we dat dan niet eerder gedaan? In het voorjaar wordt bekend welke nieuwe bachelors de studenten met probleemgestuurd onderwijs, vooral gericht op methodologie, in hoog tempo naar het diploma zullen leiden. In het najaar hechten we dat af met een reorganisatie, met minder faculteiten en minder onderzoeksinstituten als resultaat.

Wordt u ook al enthousiast? Of is er toch nog wat af te dingen op deze voortvarendheid?

Wij vinden van wel:

Volgens het fact sheet van de VSNU gaat het om het opvangen van een totale ‘dip’ (extra investeringen minus bezuinigingen) van 430 miljoen over de jaren 2012-2015 voor het gehele hoger onderwijs. Het college gaat er bij zijn bezuinigingsplan dus vanuit dat wij daar als klein universiteitje veertien procent (vier maal vijdtien miljoen) van moeten dragen!
Alleen nog brede bachelors aanbieden gaat ten koste van het eindniveau van onze ingenieursopleidingen. Zit de maatschappij daar wel op te wachten?
Brede bachelors zullen zeker een bepaald type student aantrekken, maar zeker ook veel potentiële studenten afschrikken. Halen we dan nog het doel van 10.000 studenten?
Het verder institutionaliseren van het onderzoek in een beperkt aantal thematische focusgebieden en het gelijktijdig afstoten of sterk beknotten van het overige onderzoek kan een fataal langetermijnbeleid opleveren: minder academisch draagvlak voor de opleidingen in den brede, minder flexibele inzet van disciplines in onderzoek en minder ontwikkelingsmogelijkheden voor een groot deel van de staf.
Route 14+ wijkt op zo veel punten (onderzoekbeleid, onderwijsbeleid, organisatie) af dat voor dit samenstel van veranderingen eerst draagvlak moet worden gecreëerd. Het College en de andere leden van het UMT hebben wat uit te leggen: een e-mail naar de universitaire gemeenschap en her en der een presentatie is niet voldoende.
In februari al een Salomonsoordeel over leerstoelen vellen lijkt mede daarom prematuur. Dat kan alleen als er goede criteria voor een indeling worden overeengekomen en als de consequenties van die indeling helder zijn. Die criteria zijn geen discretionaire bevoegdheid van College of UMT, maar een punt van overleg, ook in het kader van een reorganisatieplan.
Het College geeft aan niet zelf een universitair leerstoelenplan op te willen stellen. Uit hun plan van aanpak blijkt dat decanen en WD’en de op te heffen groepen die het College in zijn overall-plan opneemt moeten identificeren. Hoe zit het dan met de invloed van de werkvloer en de medezeggenschap in de faculteiten? Die moeten daar ook een stem in krijgen, anders dus dan nu in het plan staat.
Reorganisaties bij de dienstverlening zijn in het verleden niet succesvol gebleken. Denk bijvoorbeeld aan EMB: de bezuinigingsdoelstellingen zijn niet gehaald en ook de dienstverlening is niet beter geworden. Waarom zou een veel grotere reorganisatie dan wel slagen?
Het naar rato laten afnemen van de omvang van de servicecentra zal, net zoals bij de nog steeds lopende reorganisatie, tot vermindering van de dienstverlening en/of tot hoge extra investeringen leiden.
Faculteiten van zeshonderd man zijn al veel te groot als functionele werkgemeenschappen. Nog minder faculteiten zal tot meer vervreemding, eilandjescultuur en minder democratie leiden.

Reactie geven? Meedenken? Graag! Meld je bij de leden van CC of andere partijen: http://www.utwente.nl/uraad/Leden/

Het College van Bestuur laat er geen gras over groeien: begin december werd een grootscheepse reorganisatie van de UT om vijftien miljoen euro te bezuinigen nog ontkend. Vlak voor Kerst meldde het college echter dat Route 14 was ‘aangescherpt’. Het College heeft met instemming van alle WD’en en decanen een plan van aanpak opgesteld om de gevolgen van het bezuinigingsbeleid van de regering het hoofd te bieden. Het plan is zelfs zo goed en in lijn met het uitgezette beleid dat het ook wordt uitgevoerd als de overheidsbezuiniging meevalt. En passant werd aangekondigd dat de leerstoelen in februari duidelijkheid krijgen over hun bestaansrecht op de UT. Zijn ze top in onderzoek? Kunnen ze hun broek ophouden met valoriserend onderzoek? Gaan ze de nieuwe lesboeren voor de brede bachelors leveren? Dan is er nog plaats voor ze aan de UT. Anders is het, helaas, exit.

Wordt u ook al enthousiast? Of is er toch nog wat af te dingen op deze voortvarendheid?

Wij vinden van wel:

Volgens het fact sheet van de VSNU gaat het om het opvangen van een totale ‘dip’ (extra investeringen minus bezuinigingen) van 430 miljoen over de jaren 2012-2015 voor het gehele hoger onderwijs. Het college gaat er bij zijn bezuinigingsplan dus vanuit dat wij daar als klein universiteitje veertien procent (vier maal vijdtien miljoen) van moeten dragen!
Alleen nog brede bachelors aanbieden gaat ten koste van het eindniveau van onze ingenieursopleidingen. Zit de maatschappij daar wel op te wachten?
Brede bachelors zullen zeker een bepaald type student aantrekken, maar zeker ook veel potentiële studenten afschrikken. Halen we dan nog het doel van 10.000 studenten?
Het verder institutionaliseren van het onderzoek in een beperkt aantal thematische focusgebieden en het gelijktijdig afstoten of sterk beknotten van het overige onderzoek kan een fataal langetermijnbeleid opleveren: minder academisch draagvlak voor de opleidingen in den brede, minder flexibele inzet van disciplines in onderzoek en minder ontwikkelingsmogelijkheden voor een groot deel van de staf.
Route 14+ wijkt op zo veel punten (onderzoekbeleid, onderwijsbeleid, organisatie) af dat voor dit samenstel van veranderingen eerst draagvlak moet worden gecreëerd. Het College en de andere leden van het UMT hebben wat uit te leggen: een e-mail naar de universitaire gemeenschap en her en der een presentatie is niet voldoende.
In februari al een Salomonsoordeel over leerstoelen vellen lijkt mede daarom prematuur. Dat kan alleen als er goede criteria voor een indeling worden overeengekomen en als de consequenties van die indeling helder zijn. Die criteria zijn geen discretionaire bevoegdheid van College of UMT, maar een punt van overleg, ook in het kader van een reorganisatieplan.
Het College geeft aan niet zelf een universitair leerstoelenplan op te willen stellen. Uit hun plan van aanpak blijkt dat decanen en WD’en de op te heffen groepen die het College in zijn overall-plan opneemt moeten identificeren. Hoe zit het dan met de invloed van de werkvloer en de medezeggenschap in de faculteiten? Die moeten daar ook een stem in krijgen, anders dus dan nu in het plan staat.
Reorganisaties bij de dienstverlening zijn in het verleden niet succesvol gebleken. Denk bijvoorbeeld aan EMB: de bezuinigingsdoelstellingen zijn niet gehaald en ook de dienstverlening is niet beter geworden. Waarom zou een veel grotere reorganisatie dan wel slagen?
Het naar rato laten afnemen van de omvang van de servicecentra zal, net zoals bij de nog steeds lopende reorganisatie, tot vermindering van de dienstverlening en/of tot hoge extra investeringen leiden.
Faculteiten van zeshonderd man zijn al veel te groot als functionele werkgemeenschappen. Nog minder faculteiten zal tot meer vervreemding, eilandjescultuur en minder democratie leiden.