Waar zit je ergens?
‘In Mumbai. Een bizarre plaats. Ik kan er wel een week over vertellen. Ik heb nog nooit een stad gezien waar de verschillen tussen arm en rijk zo ver zijn doorgeschoten. Ik zie mensen die op amper één vierkante meter wonen, in een soort tentje van twee bamboestokken en een zeiltje. Verderop staat een riante villa. Het is bijna niet te bevatten. Om nog maar te zwijgen over het totale gebrek aan hygiëne en de gigantische chaos.’
Vertel…
‘Alles is bedekt onder een dikke laag stof. Daarnaast is pruimtabak een probleem. De meeste Indiërs kauwen op het goedje en spugen de bruine klodders werkelijk óveral uit. Muren, straten, huizen: ze zijn allemaal besmeurd met van die vieze, gore, niet verwijderbare bruine vlekken. Tel daarbij op dat élke vierkante meter van de straat wordt gebruikt door verkeer of verkopers, en de chaos is compleet. Mumbai is met zestien miljoen inwoners de grootste stad van India. De oppervlakte is zo groot als die van de provincie Utrecht. Het is zo anders dan in Nederland. Van personal space hebben ze bijvoorbeeld nog nooit gehoord. In een treinwagon voor driehonderd passagiers gaan gerust zeshonderd mensen.’
Word je niet gek van al die drukte?
‘Neeuh, ik kan me wel aanpassen. Als westerling val ik op. De Indiërs gaan er van uit dat ik geld heb. Ze klampen me aan op straat. Om wat te verkopen of om te bedelen. Dat zijn vaak kleine kinderen die bij wijze van spreken nog geen zeiltje voor hun slaapplek kunnen betalen.’
Wat doet dat met je?
‘Ik ben er niet gevoelig voor, blijkt. Je hoortwel eens van mensen dat ze diep geraakt zijn, maar bij mij is dat helemaal niet zo. Bedelaars geef ik nooit geld. De mensen die iets voor mij doen, krijgen wel een fooi.’
Wat doe jij in al die armoede en chaos?
‘Ik werk aan een supply chain project bij het bedrijf Tri-Sure Closures Worldwide. De onderneming is specialist in het ontwikkelen en produceren van sluitingen voor olievaten. Dat kan op honderdduizend verschillende manieren en wij maken de metalen uitvoeringen. Tri-Sure is onderdeel van de multinational Greif die industriële verpakkingen maakt.’
Wat houdt jouw project in?
‘De multinational wil zo competitief mogelijk zijn. Alle fabrieken moeten daarom op een bepaald niveau opereren. India is een beginnende producent van sluitingen. Ik heb gekeken naar het supply chain managementen de leveringen van de producten.’
Wat viel je op?
‘De leveringen zijn onbetrouwbaar en komen vaak te laat. Dat kan een week zijn, maar ook een half jaar. Een groot probleem dus.’
Oorzaken?
‘Denk aan verouderde machines die het kunnen begeven. Inefficiënt personeel met totaal geen verantwoordelijkheidsgevoel. Mensen kunnen zo een paar dagen wegblijven en dan ligt de productie stil. En over de opgelopen vertraging is totaal geen communicatie. De klant is vaak niet op de hoogte. Mijn bacheloropdracht gaat over het oplossen en verbeteren van de betrouwbaarheid van leveringen uit India.’
Wat zijn je aanbevelingen?
‘Stel een supply chain manageraan en ontwerp een vaste procedure hoe je in geval van vertraging moet omgaan met communicatie. Weet wie je moet inlichten. Verder heb ik een voorstel gedaan om de opslagruimte anders in te delen. Het is nu een grote chaos. Alles ligt door elkaar. Maar goed, als dat op orde is, moeten er nog honderd andere dingen gedaan worden om de boel goed op de rit te krijgen.’
Sandra Pool
