Toeval
In het leven staat niet veel vast. Dat wisten we wel. Ja, dat we geboren worden en een keer doodgaan. Dat is zeker. Maar alles daar tussenin staat eigenlijk op losse schroeven. Zo hebben we nu een hele blijde collega die zich op oudejaarsavond heeft verloofd. Dat hij ergens eind 2011 trouwt gaat heus wel gebeuren, maar of het nu nog hevig verliefde stel in 2051 ook hun veertigjarig jubileum viert? Eén op de drie koppels scheidt. Dat staat vast.
Ook aan een wetenschappelijke carrière hangen weinig zekerheden. Sterker nog, toeval speelt een doorslaggevende rol in carrières van wetenschappers, zo ontdekte onderzoeker Barbara van Balen die voor het Rathenau Instituut de carrières van talentvolle wetenschappers onder de loep nam. Oorzaak? Universiteiten voeren geen effectief loopbaanbeleid en wil je als talentvolle promovendus snel de wetenschappelijke ladder beklimmen, dan ben je simpelweg afhankelijk van een beetje geluk.
Dat je prof het dus écht geen punt vindt als je voor de derde keer zwanger raakt. Of dat dat minuscule stofdeeltje zich geen weg boort in jouw gevoelige meetapparatuur. Dat de wetenschappelijk directeur, die zo gecharmeerd is van je blauwe ogen, niet naar een ander instituut vertrekt. En dat de beoordelingscommissie die dag zó lekker in haar vel zit, dat je onderzoeksvoorstel zonder morren wordt goedgekeurd.
Heb je dat allemaal niet mee, dan wordt het ploeteren en bikkelen. Gelukkig staat één ding nu vast: het personeelsbeleid aan een universiteit is rommeliger dan waar ook. Maar ook bestuurders worden daardoor verrassend snel weer gewipt. En wie weet verandert Route’14 dan wel weer in de route to success.
Verdacht
Het was een wat merkwaardige nieuwjaarsreceptie, afgelopen maandag in de Waaier. In moeilijke tijden van bezuinigingen, blijkt namelijk alles en iedereen ineens verdacht. Lontjes worden korter, goed bedoelde nieuwjaarswensen verliezen hun geloofwaardigheid en gewone gebeurtenissen worden ineens heel ongewoon. De nieuwjaarsbijeenkomst is er een goed voorbeeld van. Zo begon de collegevoorzitter zijn speech met de mededeling dat de nooduitgang achter hem is. Een bedenkelijke boodschap. Voor wie is-ie dan? Vroegen wij ons meteen af. Maar daar was geen ruimte voor. De bestuursvoorzitter kakelde gedecideerd verder. In onze ogen verdacht. Net doen alsof je neus bloedt dus. Hij verhaalde onverstoord over feest en lustrum. Over een forse opgave, externe druk, interne ambities en gerichte keuzes. De boodschap was duidelijk. Heilige huisjes zijn niet langer meer heilig. En bestaande zekerheden worden hartstikke onzeker. Dat hakte er behoorlijk in bij de receptiegangers. Nog maar net bijgekomen van de schrik, trappelt een komisch cabaretduo de zaal binnen. ‘Hallo, wij zijn bladibla. Verdacht geval nummer 3: Afleiding. Het tweetal kwebbelt en ratelt door. Ze slingeren de ene grap na de andere de zaal in. En zie hier. Bewijsstuk nummer 4: Lachen. Laat ze vooral lachen in moeilijke tijden. De vrolijke show gaat verder. Centraal staat het boek ‘Hoe word ik succesvoller dan mijn collega’s? Een optrekkend wenkbrauwmomentje. Pardon? Hoe luidt de titel? Succesvoller dan mijn collega’s…. Hmmm, een tricky overlevingsboek dus. Staat genoteerd als bewijsmateriaal nummer vijf samen met de luchtige verpakking van deze toch wel serieuze boodschap. Het wordt immers keihard overleven dit jaar. Het is immers gezegd: Niets is heilig. Daarom roepen wij HELP, waar is hier de nooduitgang?
