Jeldrik Bakker: ‘Bij Euros hing ik na afloop van een wedstrijd ook wel eens kotsend over de boot van vermoeidheid. Maar survivalen is zwaarder.’ Foto: Gijs van Ouwerkerk
Ruim een jaar geleden richtte atleet en psychologiestudent Jeldrik Bakker met een paar medesporters de Drienerlose studenten survivalvereniging Tartaros op. Afgelopen maandag was hij getuige van de officieuze opening van de survivalbaan op de campus. Een mooi slot van het turbulente jaar 2010.
Een survivalbaan pal naast het sportcentrum met klimwanden en veel touwen. ‘Een ideale plek’, aldus Bakker. De officiële opening komt nog, maar de survivalaars van Tartaros – zo’n twintig in totaal – kunnen sinds deze week al wel op eigen terrein trainen, na een jaar rondzwerven in de regio.
‘Over de baan zijn we bijna een jaar lang in gesprek geweest met de UT’, zegt Bakker, ‘maar het verhaal was steevast dat er geen geld was.’ Het bestuur van de jonge campusvereniging moest zich in allerlei bochten wringen om de komst van een survivalbaan naar de campus mogelijk te maken. Er werd een beroep gedaan op zelfwerkzaamheid en creativiteit van de leden. ‘En het aanboren van goede contacten’, vertelt het bestuurslid van Tartaros, ‘zoals met het bouwbedrijf dat de baan in één dag heeft aangelegd. Mensen moeten je willen helpen en ze moeten het je gunnen. Zonder hulp waren we geen steek verder gekomen.’
De leden van Tartaros ontwierpen hun baan zelf. Niet alleen omdat dat goedkoper was, ook omdat de eigen wensen volop konden worden ingevuld. En er is nog ruimte voor nieuwe hindernissen in de toekomst. De baan op de campus is geen officiële wedstrijdbaan, maar als trainingsbaan is hij volgens Bakker ideaal. De lengte van een officiële baan varieert van vijf tot twintig kilometer en voert de survivalaars vaak dwars door een bos. Bakker: ‘Dat was bij ons op de campus niet mogelijk, maar we kunnen nu wel buiten aan het werk en met deze temperaturen is dat beter dan binnen in het sportcentrum.’
De survivalsport kenmerkt zich door ontberingen, avontuur en boven alles de zoektocht naar fysieke en mentale grenzen. Met andere woorden: liever een paar graden onder nul met een striemende sneeuwstorm dan een zonnetje op een fraaie lentedag. ‘Survivalen is topsport’, vult Bakker aan. ‘Hiervoor heb ik drie jaar bij Euros geroeid. Toen hing ik na afloop van een wedstrijd ook wel eens kotsend over de boot van vermoeidheid. Maar geloof me, survivalen is zwaarder.’
De sport geniet geen mondiale bekendheid en wordt voornamelijk in Nederland en Belgie beoefend. Te mager volgens Bakker. ‘Deze sport hoort gewoon op een Olympische agenda thuis.’ De UT-atleet haalt zijn motivatie uit het avontuurlijke karakter van deze jonge sport. ‘Heerlijk’, zegt hij, ‘om in de touwen te hangen, te klimmen, te springen en dwars door de modder te kruipen.’
Bakker leidt een hectisch bestaan. Naast zijn bestuursrol bij Tartaros volgt hij twee studies: psychologie aan de UT en bewegingswetenschappen aan de VU in Amsterdam. En dan doet hij ook nog eens mee aan wedstrijden. ‘Ja, het is wel lekker druk. Maar met wedstrijden behoor ik niet tot de toppers, dat scheelt wel tijd. Qua niveau zit ik ergens tussen het recreatieve en topniveau in.’
Bij wedstrijden trekken deelnemers in groepjes met elkaar op. Iedere deelnemer heeft een schouderbandje en als een hindernis niet wordt gehaald moet de band worden ingeleverd met strafpunten tot gevolg. Bakker: ‘Bij de hindernissen op het parcours staan mensen die in de gaten houden of je de spelregels naleeft, maar ze willen je in de praktijk ook nog wel eens letterlijk een duwtje in de rug geven. Ook dat kameraadschappelijke is illustratief voor deze sport.’
