Ze voelen zich aangesproken door de kritiek van de bewonersraad Twekkelerveld over de studentenoverlast. Omdat ze in de Mercuriusstraat wonen, een van de `probleemgebieden'. Omdat ze maar één ander studentenhuis in diezelfde straat kennen. Omdat ze inderdaad wel eens problemen met hun buren hebben. Het artikel in UT-Nieuws van vorige week over wijkoverlast moest wel over hen gaan.
Lorenz Wiering (21, psychologie), Hans Stiegler (21, communicatiewetenschap) en Samson Saathoff (24, fysiotherapie aan Saxion) wonen bijna anderhalf jaar in een arbeiderswoning aan Mercuriusstraat 22. Een vierde huisgenoot vertrekt volgende maand, ze zoeken nog een nieuwe bewoner. `We hebben een slechte start gemaakt, daar zijn we ons van bewust, maar daarna hebben we ons de kritiek aangetrokken en nu zorgen wij helemaal niet meer voor overlast', vertelt Samson in de woonkamer.
Het huis had vier jaar leeggestaan toen een huisjesmelker het ging verhuren aan vier Duitse studenten. In de eerste week al was Lorenz jarig en dat werd gevierd. `Dat waren de buren waarschijnlijk niet gewend. We hadden ze ook niet ingelicht. Dat was niet zo handig', geeft Hans toe. `De muziek stond hard en de buurman vond dat niet zo leuk. Maar hij is niet bij ons geweest, hij heeft direct de verhuurder gebeld. Later hebben we nog chocola gebracht en gezegd dat het ons speet.'
Zo was er vaker wat. De buren stoorden zich aan de vele fietsen voor het huis, maar nu zorgen de studenten ervoor dat ook hun bezoek de fiets achter het huis zet. `Het vreemdst was nog dat we in de snackbar hoorden dat er geklaagd werd dat we bloot door onze woonkamer lopen', vertelt Hans. `Een beetje gek. Misschien een keer in onze boxershort, maar bloot? Nee.' Of die keer dat Samson de camper van zijn ouders had geleend en buurtbewoners de politie belden omdat die het uitzicht in de straat bedierf. `Stond opeens een agent voor de deur, terwijl de buren wisten dat die camper bij ons hoorde.'
Dat zit de studenten nog het meeste dwars. Dat ze alles via via moeten horen. Van de huurbaas, of nu weer uit de krant. Met de mensen van de snackbar hebben ze een goede relatie. `Ja, we komen daar vaak.' En met de buurman rechts is ook niets aan de hand. `De wijkraad spreekt in het artikel over integratie. Maar dat komt wel van twee kanten toch? Je moet op ooghoogte met elkaar praten', verwoorden de drie hun frustratie. Ze bedoelen dat de buren rechtstreeks op hen af moeten stappen als er iets is en niet direct politie of huurbaas moeten bellen.
`Eén keer is een overbuurman hier geweest', zegt Lorenz. `Eén keer en dat was ook niet echt leuk. Hij belde aan en wij zeiden “kom binnen”. Stond-ie opeens in de woonkamer te zeggen wat er allemaal niet goed was. Dit stond niet goed, en dat niet. En we moesten gordijnen nemen en folie voor de ramen, want anders kijk je zo de huiskamer in. Hij sprak tegen ons alsof we kinderen waren. Dat is toch niet normaal?'
Hans, Lorenz en Samson zeggen dat het nu beter is. `We hebben verandering laten zien. Folie voor het raam ging ons te ver, maar we hebben wel planten neergezet.' Ze willen graag eens praten met de wijkraad. `En misschien dat we onze directe buren nog eens uitnodigen voor het avondeten', oppert Lorenz.
De bewonersraad moet de deur niet dichtgooien voor studenten, meent Hans. `Je geeft dan het gevoel dat je niet welkom bent. Terwijl ik denk dat Twekkelerveld altijd aantrekkelijk blijft voor studenten. De huurprijzen zijn er laag en het is dicht bij de UT. In ieder geval hopen we dat het leidt tot betere communicatie. Op ooghoogte. Als we weten wat we fout doen, willen we ons best aanpassen.'
 |
| Samson, Lorenz en Hans (van links naar rechts) in hun gezamenlijke woonkamer. (Foto: Gijs van Ouwerkerk) |
