 |
|
Guido Gosselink: ‘Op de ranglijst van de World Cup ben ik nooit verder gekomen dan een dertiende plaats. Maar ik ben tevreden met wat ik heb bereikt.’ |
Hij won vier nationale titels op rij, zilver op het EK en in 1995 de Drienerlose Stheemanbokaal. Maar triatleet Guido Gosselink won vooral vaak van zichzelf. Nu beëindigt de oud-student en lid van de Drienerlose triatlonvereniging Aloha zijn glansrijke sportieve loopbaan.
Zijn sport bracht hem in de meest fraaie uithoeken van de wereld. Twee jaar lang, aan het begin van deze eeuw, was hij zelfs full prof. Hij streed zij aan zij met de groten der aarde op de Iron Man in Hawaï bijvoorbeeld. Maar Gosselink maakte ook doffe ellende mee: de kans op deelname aan de Olympische Spelen die op het laatste moment verdampte door een stuk losgeschoten kraakbeen in z’n knie. En een aanrijding met een auto hield hem langere tijd aan de kant. Maar al dat leed weerhield hem er nooit van om terug te keren. Soms nog sterker dan voorheen.
De rasatleet met Drienerlose wortels staat te boek als een bijter met een uitzonderlijk talent voor plannen. Niet voor niets won hij als UT-student in 1995 de Stheemanbokaal. Een prijs voor de student die het best in staat is sport- en studieresultaten te combineren. Dat combineren heeft hij volgehouden. In zijn studie, later in zijn baan bij Thales in Hengelo en met zijn gezin en drie kleine kinderen. En dat allemaal in combinatie met een tijdverslindende sport als de triatlon.
Jarenlang streed Gosselink mee in vooraanstaande competities in binnen- en buitenland en grossierde in prijzen. Met 2002, 2003 en 2004 als zijn absolute topjaren. Op zijn site triatleet.nl prijkt een lijst met een top 25 van zijn mooiste successen. Onlangs volbracht hij in Almere zijn twintigste en laatste hele triatlon in een zeer respectabele eindtijd van 9 uur en 42 minuten. In Almere begon het ooit voor hem en daar eindigt het nu ook.
Over zijn afscheid: ‘Dat laat me niet koud, daarvoor heb ik te veel meegemaakt. Maar ik heb dit besluit heel bewust genomen.’ Fysiek had hij volgens eigen zeggen nog prima een tijdje mee gekund, maar er zijn meer dingen in het leven. Zoals zijn gezin met drie jonge kinderen waarvan zijn oudste zoontje van zes net als pa lid is van de Triathlon Club Twente. Gosselink: ‘Mijn gezin heeft voortdurend rekening gehouden met mijn wedstrijden. We konden eigenlijk zelden spontaan op bezoek bij familie, altijd was daar mijn triatlonagenda. Maar er zijn ook andere dingen in het leven.’
De atleet zegt wel voor zichzelf te blijven trainen en mensen moeten volgens hem niet vreemd opkijken als hij volgend jaar opeens aan de start staat aan de Tien Mijl van Haaksbergen. ‘Als dat spontaan bij me op komt zou het zo maar kunnen dat ik mee doe, maar wedstrijden plannen is er niet meer bij.’
Een andere reden voor de oud-UT-student om te stoppen met competities is dat hij zijn plafond heeft bereikt. ‘Als ik terugkijk dan was mijn eerste nationale titel een hoogtepunt en ook de nationale titel na mijn aanrijding. De tweede plaats op het EK staat ook hoog en toch ben ik op de ranglijst van de World Cup nooit verder gekomen dan een dertiende plaats. Dat is goed, maar geen top tien.’ Gosselink zegt lang op zoek te zijn geweest naar dat laatste stapje naar de absolute top. ‘Dat is me niet helemaal gelukt, maar ik ben tevreden met wat ik heb bereikt.’
Gosselink is een atleet met meerdere gezichten. Want behalve sterk op de reguliere triatlon met bijna 4 km zwemmen, 180 km fietsen en een marathon (ruim 42 kilometer) hardlopen, was hij ook altijd sterk op de wintertriatlon met schaatsen in plaats van lopen. ‘Op de één of andere manier presteerde ik altijd beter met koud weer’, zegt hij. Het was geweldig om mee te doen aan de Iron Man in Hawaï, maar de omstandigheden, met veel zon, wind en een hoge luchtvochtigheidsgraad, dat ligt me niet.’
Gosselink kijkt met een goed gevoel terug op zijn sportieve loopbaan en blijft de sport trouw in onder meer de rol van voorzitter van de Twentse Triathlon Club, de vereniging die hij door zijn prestaties veel kleur gaf. Dat laatste geldt ook voor de Drienerlose triatlonvereniging Aloha, die hij in 1994 mede oprichtte.
