 |
| (Foto: Arjan Reef) |
`Ik heb aan de UT elektrotechniek gedaan, afgestudeerd in 2005. Aansluitend mijn promotie in 2009 en sindsdien ben ik postdoc. Je hebt postdocprojecten van een half jaar, maar ook opdrachten van drie jaar. Dat is heel wisselend. Mijn project duurt drie jaar, ik ben halverwege. Postdocposities zijn een opstap naar een UD-positie aan een universiteit of een onderzoekspositie in het bedrijfsleven. Ze zeggen wel eens dat het carrièretechnisch niet goed is om zo lang op één plek te blijven hangen, maar deze vakgroep is erg multidisciplinair en ik leer hier geregeld nieuwe dingen. Tijdens mijn afstuderen werkte ik aan een halfgeleidersensor, mijn proefschrift ging over vloeistofverplaatsing in nanokanalen en nu werk ik aan een pompje voor in de nanopil die vroegtijdig darmkanker moet opsporen.
`Ik ben verantwoordelijk voor de microfluïdica, de vloeistofverplaatsingen in de pil, plus de elektronica voor bij het uitlezen van de sensoren. Het pompje is het lastigste onderdeel. Het moet qua formaat in de pil passen, mag niet te veel energie verbruiken en moet toch een hoge stroomsnelheid creëren. Er zitten dus best wat eisen aan, vandaar dat daar nu de nadruk op ligt. Als we dat af hebben, gaan we met de rest verder. Dat betekent dat ik momenteel veel in het lab werk. Een klein deel doen de technici in de cleanroom. Dat bouw je op tot een device en dan ga je testen. De volgende stap is te kijken hoe we het pompje nog weer kleiner kunnen maken.
`Hoe je problemen kunt oplossen met techniek heeft me altijd gefascineerd. Ik vind het echt heel leuk. Er zijn dagen dat het voelt alsof je aan het hobbyen bent. Natuurlijk zijn er ook momenten dat het tegenzit, zodat het op werk begint te lijken. Dat er bovendien een toepassing voor is, voelt goed. Mijn promotie was ook leuk, maar behoorlijk fundamenteel. Toen heb ik die toepassing gemist. Nu is heel duidelijk dat je naar een bepaald punt toewerkt.'
