Wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd. Dat oud-hollandse gezegde hebben ze bij MESA+ goed begrepen. Sterker nog: ze hebben het heel letterlijk genomen. En de Mesanen - zoals ze zichzelf wel eens in de wandelgangen noemen - scoren er ook nog mee. Niet alleen in vooraanstaand onderzoek in de nanotechnologie. Ook op persoonlijk gebied grossieren de wetenschappers en directeuren in prijzen. Topwetenschapper Albert van den Berg ontving in 2009 al een Spinozapremie. Wetenschappelijk directeur Dave Blank kreeg twee weken terug een koninklijk lintje opgespeld. En een paar dagen geleden sleepte zakelijk directeur Miriam Luizink de titel `Twentse zakenvrouw van het jaar' in de wacht.
Hoe ze het doen, vragen wij ons af. Want waar elders op de campus rake klappen vallen, houdt MESA+ het hoofd fier overeind, zet een prachtig nieuw NanoLab neer en laat Zijne Koninklijke Hoogheid prins Willem-Alexander opdraven voor een gezellig glaasje champagne. Intussen wordt er achter de schermen natuurlijk `gewoon' hard doorgewerkt met het oog op nieuwe Veni- Vici- en Vidi's, Spinozapremies en ERC Grants. En het College van Bestuur? Dat eet uit hun nanohanden. De Mesanen blijven zelf broodnuchter onder het succes, da's dan ook weer zo mooi. Luizink zegt elders in deze krant `vooral zichzelf te willen blijven'. En dat doet ze het liefst in een ordinaire spijkerbroek. Heerlijke Twentse nuchterheid. Vooral houden zo.
Maar nu het geheim van hun succes. Dat konden we helaas niet vinden. Daar bleek het echt te klein - iets van 0,000 000 001 nanometer - voor. Maar groots denken ze wel, daar bij MESA+. Flauw, hé?
Kogel
Ze hadden er net zo'n zin in. Een lekker avondje kogelstoten. Gezellig met wat fanatieke stoters onder elkaar. Onderling wedstrijdje. Wie wint krijgt een Nuts. Dat soort slap geouwehoer. Belangrijk ook. Het is een van de weinige faciliteiten waar de Kronosatleten nog gebruik van kunnen maken op eigen terrein. De aloude sintelbaan heeft namelijk geen hoogspringaccommodatie. En sprinten en hordenlopen gaat ook al moeizaam op de versleten baan. Wat rest zijn de werponderdelen. Met het ronde metaal als favoriet op nummer één. De kogelstoters van de Drienerlose Atletiek Vereniging stonden afgelopen dinsdag echter raar te kijken. De werpcirkel was totaal van de aardbodem verdwenen. Wat restte was een stukje vers omgeploegde sintelbaan. Geschikt gemaakt voor een nieuw aan te leggen kunstgrasvoetbalveld, bleek later na wat navraag.
Het ongerief viel Kronos zwaar. Het is niet de eerste keer dat de atletiekvereniging gepest wordt. Drie jaar geleden lag hun geliefde sintelbaan ook al onder vuur. Toen wilde de Student Union af van de atletiekfaciliteit. Na veel commotie bleef de
buitensportaccommodatie uiteindelijk bewaard. Nu wordt er wederom aan getornd. Hoog tijd om de noodklok te luiden. `Het Sportcentrum is weer lekker bezig', kreunt Kronos in een ingezonden stuk in deze krant. Het riekt ernaar dat men ons liever kwijt dan rijk is, klinkt het commentaar. Een kogelstoter verstoten van zijn favoriete werpplek gaat echt niet zonder slag of stoot. Kronos beraadt zich inmiddels op een andere sport. Iets met kloot(zak)schieten of -stoten, naar verluidt. Recht op het doel af.
Sportbestuurders, u bent gewaarschuwd!
