Het is mistig en een paar honderd meter voor je op de snelweg botsen twee auto’s op elkaar. De wifi-kastjes in die auto’s zenden dan een signaal naar de voertuigen die achterop komen rijden, die op hun beurt de boodschap doorsturen naar de auto’s daar weer achter. De software kan niet alleen in auto’s worden ingebouwd, ook in verkeerslichten. Stel je rijdt met hoge snelheid op een kruising af en het verkeerslicht weet dat het binnen vijf seconden op rood zal springen. Dan kan het een waarschuwingssignaal uitzenden naar naderende auto’s, zodat de bestuurders vast gas terug kunnen nemen om een noodstop te voorkomen.
In 2005 richtten verschillende autofabrikanten C2C-CC op om deze software samen met universiteiten en andere onderzoeksinstellingen te ontwikkelen. Het worden wifi-kastjes met een schermpje in of op het dashboard. ‘Fabrikanten moeten wel samenwerken, want ze hebben er niets aan als auto’s alleen met medeweggebruikers van hun eigen merk kunnen communiceren’, licht Kargl toe. Sinds vorige maand zit ook de UT in het consortium voor car to car communication, als enige Nederlandse universiteit. Kargls eigen EWI-vakgroep Distributed and Embedded Security doet onderzoek voor C2C-CC, evenals Design and Analyses of Communication Systems (ook EWI) en Applications of Integrated Driver Assistance (faculteit CTW).
In Duitsland zijn al proeven uitgevoerd met de communicatiesoftware in ambulances en politiewagens. Verkeerslichten springen bij een naderende ambulance automatisch op groen, en voor de overige richtingen op rood. Bovendien krijgen bestuurders die voor een voertuig met sirene en zwaailicht rijden tijdig een signaal met bijvoorbeeld het advies zo ver mogelijk naar rechts uit te wijken zodat ziekenauto of politie gemakkelijk kan passeren.
Efficiëntie en veiligheid zijn volgens Kargl de belangrijkste voordelen van een dergelijk communicatiesysteem. Ook nu al zijn auto’s met radar uitgerust en kunnen ze bijvoorbeeld de afstand tot hun voorganger bepalen. ‘Maar radar kan niet om een bocht’, schetst de CTIT-onderzoeker een belangrijk nadeel. ‘Daarom gebruiken we wifi. Dat heeft weliswaar maar een bereik van een paar honderd meter, maar elke auto geeft het weer door aan de auto erachter.’
De mogelijkheden zijn groot, ook als het gaat om comfort en service voor de autorijder. Kargl: ‘Als de software het profiel kent van de bestuurder, kan het informatie op maat geven. Je rijdt bijvoorbeeld over de snelweg langs een stad waar net een interessante expositie in een museum hangt. Het C2C-systeem meldt dat, waarna je kunt overwegen een tussenstop te maken.’
Kargl acht het realistisch dat de eerste kastjes met software over vijf jaar op de markt komen. Niet standaard ingebouwd, maar als extra voor het hogere segment. De grootste uitdagingen zijn de veiligheid en privacy, twee onderwerpen waar Kargls vakgroep veel onderzoek naar doet. ‘Er moet een sterke encryptie komen met een goede infrastructuur’, legt hij uit. ‘Je wilt niet dat iemand met een laptop langs de snelweg een vals signaal van een ongeluk kan doorgeven, waardoor mensen op de rem trappen en er echt een kettingbotsing ontstaat. Ook de privacy is nog een uitdaging. Als auto’s met elkaar communiceren, weet je van iedereen waar hij heen gaat.’
De acceptatie van de gebruiker is van levensbelang voor het welslagen van de technologie, weet Kargl. Het is een van de redenen waarom bestuurders bij car to car communication nog steeds zelf de handeling moeten uitvoeren als ze een signaal van een rood verkeerslicht of een naderende ambulance op hun dashboardschermpje krijgen. ‘Er is veel discussie over automatic driving. Er zijn testen gedaan waarin auto’s autonoom van Europa naar China rijden. Betrouwbaarheid is dan enorm belangrijk. Als je crasht, wie is dan verantwoordelijk? De fabrikant, de softwareprogrammeur? Dat is de belangrijkste reden dat die technologie nog niet op de markt wordt gebracht. Technisch is het mogelijk, maar de maatschappij is er nog niet klaar voor.’
Wel voor de C2C-technologie, denkt de CTIT-wetenschapper. ‘We moeten vanaf dag één duidelijk communiceren dat we zorgen over veiligheid en privacy serieus nemen en dat we daar rekening mee hebben gehouden. Het is een safe systeem dat het verkeer veiliger en efficiënter maakt.’
 |
| Frank Kargl: ‘Automatic driving is technisch al mogelijk, maar de maatschappij is er nog niet klaar voor.’ (Foto: Gijs van Ouwerkerk) |
 |
| Bij een ongeluk in de mist waarschuwt de software in de betrokken voertuigen de auto’s die achterop komen rijden. Die sturen het signaal weer door naar de auto’s daarachter. |
