`Met schmink naar college'

Zoals wel vaker in de brugklas ging ook Bas op dansles toen hij dertien jaar was. En dansen - zo bleek al snel - kon hij best goed. Dus ging hij naar wedstrijden, en kreeg hij een vaste danspartner. Anderhalf jaar terug werd vanuit zijn dansschool (Kolmschot in Oldenzaal, red.) de bestaande dansformatie Dance East nieuw leven in te blazen. Bas werd gevraagd mee te doen. `In deze formatie dans je met acht paren op een zo mooi mogelijke synchrone manier. Wij dansen Latijns-Amerikaans, zoals de samba, cha cha, rumba, paso doble en de jive. Het is een ontzettende actieve manier van dansen, omdat je hier veel vrolijkheid en passie moet uitstralen. Maar dat maakt het ook leuk om te doen.'

Niet alleen met de dansformatie Dance-East is Bas actief. Met zijn vaste danspartner neemt hij ook deel aan allerlei individuele wedstrijden. Zo werd hij al eens eerste van Nederland in de C-klasse, en stond hij vaak in finales. `Daarvoor train ik natuurlijk ook vaak. Gemiddeld zo'n vijftien uur per week. Daarom heb ik op de UT een topsportregeling gekregen. Het is natuurlijk niet altijd gemakkelijk om het trainen en de wedstrijden te combineren met mijn studie. Afgelopen zondag was ik nog in Moskou, daardoor had ik maandag echt geen tentamen kunnen maken. Dankzij de topsportregeling krijg ik hulp van docenten om een en ander flexibel te regelen. Zo kan ik nog eens een deadline verschuiven.'

Lastig is het wel voor Bas dat het fenomeen dansformatie een relatief onbekende sport is. Een officieel erkende status bij de NOC NSF is er nog maar net, waardoor de student communicatiewetenschap nu een financiële tegemoetkoming kan aanvragen. `Die is inmiddels ingediend, ik weet alleen nog niet of ik `m krijg. Ik hoop van wel, want de trainingen en de kleding zijn erg duur. Op mijn kleren zitten bijvoorbeeld heel veel strass-stenen, dat maakt het kostbaar. Nu moet ik werken om alles te kunnen betalen.'

Bas heeft ooit wel eens overwogen om naar het conservatorium te gaan. Maar met alleen een dansopleiding vindt hij de toekomst te onzeker. `Daarom vind ik het belangrijk om ook een `gewoon diploma' op zak te hebben, daar kan ik altijd op terugvallen. Wat ik later wil, dat weet ik alleen nog niet. Misschien een carrière in het dansen, maar het kan net zo goed een baan als communicatieadviseur worden.'

Het WK in Moskou was in ieder geval een `hele ervaring'. Bas, zijn partner en de andere zeven dansparen dansten tussen de beste teams van de wereld. `Dat was echt vet.' Vooral de Russen blonken uit. `Het was goed te zien dat deze teams een niveau hoger zitten. Alles verloopt bij hun superstrak, maar zij trainen dan ook elke dag.' Tijdens het WK moest de dansformatie van Bas een aantal verplichte nummers afwerken, die zo synchroon mogelijk moesten verlopen. `En dat ging heel goed. Onze doelstelling was het behalen van de halve finale, dat is gelukt. We zijn dus best trots op onszelf, ook omdat we nog maar anderhalf jaar samen dansen. Als team kunnen we - ook privé - heel goed met elkaar overweg. Dat zie je terug in onze dansen. We zijn in staat om als groep energie over te brengen, daardoor staan we nu in de top.'

Hoewel studiegenoten in het begin wel eens raar opkeken als Bas met een bruin geschminkte nek en handen (`je wast het er niet gemakkelijk af') in de collegezaal kwam, vinden ze het nu vooral heel leuk dat hij zo intensief met de sport bezig is. `Ik kreeg heel wat sms'jes, of berichten op Hyves of Facebook. Erg leuk.' Soms vindt hij het wel eens jammer dat een doorsnee studentenleven er niet in zit. `Lekker doorzakken op een borrel van Communiqué is er niet bij. Er wacht altijd een training. Maar ik krijg er veel voor terug: als je met zo'n team op een WK staat en elkaar door dik en dun steunt. Dat is echt fantastisch.'