Het voelde even alsof de Goedheiligman al vroeg voet had gezet op Nederlandse bodem. Begin deze maand kregen we namelijk zomaar een cadeautje. Er lag een nieuw CAO-akkoord op tafel. Een bonus ter waarde van vijfhonderd klinkende euro's. Bruto. Dat dan weer wel. Maar, het bleef er niet bij. We vonden ook nog een half procent salarisverhoging in onze schoen. Het kon blijkbaar niet op. En wat hebben we het met z'n allen gevierd. Halleluja. Eindelijk eens iets om reikhalzend naar uit te kijken. Want zo'n extraatje is helemaal niet verkeerd zo tegen het einde van het jaar.
De bonus is natuurlijk al lang en breed uitgegeven. De zomerbanden zijn verwisseld voor winterse exemplaren, de nieuwe bank is afbetaald, de pas aangeschafte lamp voor de eetkamer kreeg een duurder kapje, een hippe bril is gekocht en de vakantie naar Turkije geboekt. Iedereen tevreden. Iedereen blij.
Helaas sloeg alle vrolijkheid deze week om in mineur. Zo snel als het cadeautje kwam, zo rap verdween het weer. Met één veeg. Hup, zo van tafel. De Vereniging van Samenwerkende Universiteiten (jawel) wees de nieuwe CAO resoluut af. Onverantwoord, noemde ze het. `Er is geen budget voor'. En wij zitten met een dood vogeltje. Dag winterbanden, dag lamp, dag bril, ajuus bank en goodbye vakantie.
Kan het erger? Ja. De Algemene Onderwijsbond publiceerde vorige week een lijst met topverdieners bij onderwijsinstellingen. Ook onze CvB-bestuurders Anne Flierman en Kees van Ast staan er op. Ze hebben een jaarinkomen van ca. 210.000 euro. Ruim boven de Balkenendenorm dus van 188 duizend euro. Auw, doet dat even pijn.
Ontgroenen
Met een stukje stevige ontgroening is op zich niks mis. Daar kun je als bestuurder van een corps dan wel ontzettend krampachtig en geheimzinnig over doen, feit blijft dat je zo'n stelletje feuten klaarstoomt voor de grote boze buitenwereld. En da's een nobele taak. Dat daar dan de nodige scheldpartijen, fysieke uitdagingen en vernederende activiteiten aan te pas komen, that's part of the game toch? Ooit zullen die novieten tot de top van onze maatschappij horen. In raden van besturen, in de Eerste of Tweede Kamer, als directeuren of topondernemers. Dat moeten dan toch geen watjes zijn die bij de eerste de beste tegenslag een zakdoekje nodig hebben?
Neem nou onze eigen prins Willem Alexander - ook al zo'n topper binnen het Koninklijk Huis - die morgen de UT verblijdt met een bezoekje aan het nieuwe Nanolab. Ooit studeerde Willem Alexander geschiedenis in Leiden, en was hij lid van de über-corporale studentenvereniging Minerva (waar Anne Flierman's zoon onlangs nog praeses van was, maar dit terzijde). Als corporale student begaf de prins zich voornamelijk binnen een select gezelschap heren, de zogeheten Mosselmannen. Tijdens gezamenlijke etentjes aten ze vooral mosselen, vandaar. Dat `de mossel' ook nog een synoniem is voor het vrouwelijk geslachtsorgaan, vonden de Leidse heren best wel grappig.
Helaas is het niet officieel bekend aan welke ontgroeningsrituelen onze prins deelnam. Liet hij pindakaas in zijn haren smeren? Moest hij `zoemen' met zijn vingers in de oren? Een klein lief biggetje verzorgen? Aan één lullige activiteit ontkwam hij in ieder geval niet: het bekende wc-schrobben met je eigen tandenborstel. Hoe we dat weten? Let morgen maar eens op. Als Zijne Koninklijke Hoogheid lacht. Juist ja.
