 |
| Herwin van Welbergen: `Bij Drienerlo heb ik pas echt leren schaken.' (Foto: Gijs van Ouwerkerk) |
Herwin van Welbergen is de status van groentje al lang voorbij: bij de Drienerlose Schaakvereniging is hij één van de routiniers. Zaterdag neemt Van Welbergen deel aan het landelijke omnisimultaanschaaktoernooi op de campus. Een gesprek over de charme van het snelschaken en de kilte van de computer.
Van Welbergen dicht zichzelf geen grote kansen toe op het toernooi van zaterdag. Maar waardering heeft hij wel voor de simultaanvariant die in 2004 door twee leden van de Drienerlose Schaakvereniging is bedacht.
Het gewone simultaan schaken is een discipline waarbij (vaak) één grootmeester het opneemt tegen meerdere tegenstanders op meerdere borden. Maar - zo bedachten twee Drienerlose schakers in 2004 - wat nu als niet één deelnemer, maar alle deelnemers het op snelheid tegen elkaar opnemen? Met dat idee werd het omnisimultaanschaken geboren. Van Welbergen was toen één van de spelers die als proefkonijn fungeerden op het eerste proeftoernooi van Drienerlose schaakclub. Het bleef niet bij dit proeftoernooi. Sterker: volgende week wordt de wedstrijd voor de vijfde keer gespeeld en volgend jaar omarmt de bevriende schaakclub in Amersfoort deze snelle en drukke schaakvariant.
Komende zaterdag worden dertig deelnemers verwacht. Van Welbergen is één van hen, maar hij dicht zichzelf weinig titelkansen toe. Ook al omdat hij deel uitmaakt van de organisatie en druk is het toernooi in goede banen te leiden. Neemt niet weg dat hij persoonlijk wel iets heeft met het snelschaken op meerdere borden. Een toernooi waarin snelle beslissers onmiskenbaar in het voordeel zijn. Mits ze uiteraard de juiste beslissing nemen.
Dat kan ook bij computerschaken, maar daar loopt Van Welbergen niet warm voor. De kilte van schaken achter een scherm spreekt minder tot de verbeelding dan een wedstrijd waarbij hij een opponent in de ogen kan kijken. Vanaf zijn twaalfde schaakt hij al. `Maar bij Drienerlo', zegt hij, `heb ik pas echt leren schaken.'
Van Welbergen heeft al flink wat wedstrijden op zijn naam staan en is als routinier bekend met kansen en valkuilen. Ook psychologische oorlogsvoering achter het bord is hem niet vreemd. `Ik heb één keer een wedstrijd gespeeld waarbij mijn tegenstander opeens een enorm vleesmes naast ons schaakbord legde. Onvoorstelbaar. Pas later pakte hij een kuipje boter en een boterham uit zijn tas; met dat mes smeerde hij zijn broodje. Pure intimidatie natuurlijk!' Van Welbergen laat zich niet gek maken. Natuurlijk: ook hij zet wel eens een paard hard neer op het bord als hij weet dat het een goede zet is, maar daar blijft het dan bij.
Doel voor dit jaar is om samen met zijn Drienerlose teamgenoten klassenbehoud veilig te stellen. Vorig seizoen maakte Van Welbergens ploeg de prestigieuze stap naar de promotieklasse en de ambitie is te blijven spelen in de hoogste regionale divisie. Het omnisimultaantoernooi van zaterdag is een leuk uitstapje. Het toernooi - met als speciale gast grootmeester Wouter van Rijn - wordt gespeeld in een setting van zes spelers op vijf borden. Elke deelnemer heeft 25 minuten de tijd om de partijen af te ronden. Snel knopen doorhakken dus en dat is Van Welbergen wel toevertrouwd. Maar, zo zegt hij zelf, het reguliere schaken gaat hem toch beter af. Bovendien speelt hij liever samen met teamgenoten. `Natuurlijk wil je nooit verliezen, maar als je met een team meerdere partijen speelt is de druk nog net iets hoger om te winnen, omdat je de ploeg niet in problemen wilt brengen. Die druk vind ik wel lekker.'
Voor meer info: www.schaken.utwente.nl
