De stoere dames van Poison

(Foto's: Maaike Platvoet & Sandra Pool)

Ksar El Hamra, donderdagavond 20.30 uur.
Couscous, kikkererwten, kip en tajines (stoofpotjes) worden deze avond geserveerd in Ksar El Hamra, een prachtig restaurant in de Medina, het oude centrum van de stad. De meiden zijn voor het eerst allemaal bij elkaar. Een paar uurtjes eerder kwam de laatste groep reislustige Poison-leden aan op Marrakech Aiport. Ingeborg van Gessel (29) is er al een paar dagen. Ze heeft samen met vriendinnen een rondreis door Marokko achter de rug. `De couscous in Nederland is eigenlijk lekkerder', vertrouwt ze haar tafelgenoten toe. `Deze is vrij droog.' Ingeborg studeerde twee jaar geleden af bij biomedische technologie en ging vervolgens aan de slag bij het Nederlands Kanker Instituut. Nu werkt ze als consultant bij Curatec, een klein technologiebedrijf gespecialiseerd in de zorgmarkt. Bregje van Oorschot (22) naast haar zit nog volop in haar studie biomedische technologie. `Ik ga binnenkort naar Liverpool op stage', vertelt ze enthousiast. `Daar mag ik waarschijnlijk werken met échte dieren.' Ingeborg kijkt bedenkelijk en vertelt: `Ik weet nog heel goed dat ik mijn eerste rat moest verdoven. Nou, dat ging helemaal niet soepel. Ik had totaal geen ervaring.' Schalen met partjes sinaasappel, overgegoten met kaneel en suiker, komen op tafel. De kikkererwten van de couscous worden aan een inspectie onderworpen. `Het lijken wel uitvergrote maïskorrels.' Iedereen lacht.

Twee buikdanseressen komen de gasten vermaken. De Poison-dames kijken geamuseerd toe. Zoveel lenigheid in het middenrif is niet aan hen is besteed, constateren ze. Na het exotische dansoptreden neemt Dianne Essers van de reisorganisatie het woord. Ze heet alle dispuutsleden welkom. Een toost volgt. Op een fantastische lustrumreis!

Tombes les saadiens, vrijdagmorgen 10.30 uur.
De zon brandt genadeloos in de stoffige straatjes. Onder leiding van een gids bezoeken de meiden verschillende high lights van de Rode Stad. Het Paleis El Bahia is net gezien. Nu staan de Tombes les Saadiens op het programma. Het zijn de koninklijke graven uit de tijd van de Saadi-sultan Ahmad al-Mansur, die leefde van 1578-1603. Te voet werken de dames zich door allerlei nauwe steegjes en belanden ze in een ommuurde tuin. Zo'n zestig leden van de Saadi-dynasti liggen begraven in tombes die zijn versierd met cederhout en fijn stucwerk. De gids vertelt waarom iedereen met zijn gezicht naar Mekka wordt begraven, maar het is veel te heet om daar lang en aandachtig naar te luisteren. Flesjes water gaan rond. Iedereen probeert zoveel mogelijk schaduw op te zoeken.

Leontien Koster is al een beetje gewend aan de hitte. Zij vertrok ook eerder om wat meer van het land te zien. Als TCW-studente zag ze al veel van de wereld. Ze werkte als vrijwilliger in Athene tijdens de Olympische Spelen van 2004 en was met het Studentenplein Enschede een week in Bethlehem. `Marokko is ook heel mooi', zegt Leontien. Van opdringerige mannen heeft de lange blonde Nederlandse geen last, zegt ze. `Nee, dat valt me echt reuze mee. Ik vind dat de inwoners van Marrakech wel gewend zijn aan toeristen. Buiten de stad ben je veel meer een bezienswaardigheid.' Leontien werkt tegenwoordig als brandmanager Maaslander voor Westland Kaas. `Een hartstikke leuke baan, ik heb het erg naar mijn zin.'

Na de snikhete bezichtiging van de tombes is de bus met airco een verademing. Zweet wordt van het voorhoofd geveegd. Op naar de volgende locatie, een olijfboomgaard. Tussendoor stopt de bus nog even bij Mosquée de la Koutoubia, voor het nemen van foto's. De locals kijken verbaasd op als veertig westerse jonge vrouwen elkaar fotograferen.

Place Jemaa El Fna, vrijdagavond 19.00 uur.
Iedereen verzamelt zich voor de ingang van café-restaurant Argana om in groepjes te eten op Place Jemaa el Fna. Deze locatie staat bekend als een van de grootste en beroemdste pleinen van Noord-Afrika. Zodra de avond valt komen de verhalenvertellers, muzikanten, slangenbezweerders en handelaren uit de duistermis tevoorschijn. De lucht vult zich met rookwalmen en etensgeuren uit de vele eetstalletjes.

Sophie van der Ham, studente technische bedrijfskunde en medeorganisator van de lustrumreis, legt aan de `nieuwkomers' uit wat je er allemaal kunt eten. Haar groepje bestaat uit de andere leden van de reiscommissie: Nathalie van Ek, Carleen Boersma, Willemijn Schmidt, Anna Janneke Salverda en Dianne Essers. Opdringerige Marokkanen smeken de meiden om toch vooral bij hun eettentje aan te schuiven. Als de keus uiteindelijk gevallen is, klinkt luid applaus van de koks. Binnen no time worden broodjes, vleesspiesjes, gegrilde gamba's, inktvis en frietjes bereid. Hoewel Marakko gematigd islamitisch is, wordt er geen alcohol geschonken. Het maakt de dames niet uit. Later deze avond hebben ze met elkaar afgesproken in een sjieke club. Dan komt het wel goed met de drank denken ze. Onder het eten vertelt het jongste dispuutlid Nathalie van Ek (19), student technische bedrijfskunde, hoe blij ze was toen ze te horen kreeg dat Poison haar graag `wilde hebben'. `Ik stond in de supermarkt, toen het telefoontje binnenkwam. Dat vergeet ik nooit meer.' Willemijn lacht: `Hadden we je niet eerst gevraagd om een zak chips mee te nemen?' De dames vertellen over Poison, dat het zo'n gezellige club is, en bovenal een stel meiden die `recht voor hun raap zijn'. `Je moet wel wat te vertellen hebben, anders pas je niet bij ons', vertelt ook Dianne. Of het niet vermoeiend is, dat hechte gedoe en al die verplichtingen van een dispuut? Willemijn: `Je bent natuurlijk niet echt verplicht om elke woensdagavond te komen borrelen in de Drie Gezusters. Maar als je moe bent, dan is er altijd wel iemand van Poison die je oppept.'

Soukrace in de Medina, zaterdagmorgen 10.00 uur.
Met kleine ogen - `de club was echt heel gaaf' - staan de Poisonleden alweer vroeg paraat voor de volgende lustrumactiviteit: een race door souks (de overdekte markt), waarbij ze in verschillende groepjes zoveel mogelijk gadgets moeten verzamelen. De snelste en beste groep wint. Marja van der Doe (33), werkzaam als change management specialist bij Philips Healthcare, is de oudste deelneemster aan de reis. De rest van het haar groepje bestaat ook uit zogenaamde `oudjes' waaronder Anke Huiskes en Ingrid Damen. `Wij gaan dit winnen, meiden', zegt Marja strijdlustig. `De oudjes laten zich niet kisten.' Gejoel. Met een rood strikje om hun pols verdwijnen ze in de souks. Ze moeten op zoek naar Aziz, een handelaar in stoffen en juwelen. Het is bloedheet in de souks waar het krioelt van toeristen en handelaren. Kopen en verkopen, daar draait het hier om. Lampen, handgeweven tapijten, Marokkaans theeservies, specerijen, waterpijpen, houten slangen, sieraden, de souks hebben van alles in huis. Het is moeilijk om de verleiding te weerstaan. Meneer Aziz is snel gevonden. Een deelneemster krijgt een typisch Marokkaans gewaad aan. Dat moet voor de foto, zo luidt de opdracht. Dan volgt een lied.

`Geef mij maar een banaan, die is beter dan een vent. Geef mij maar een banaan, die alle standjes kent'. Gelukkig is niemand van de verbaasde omstanders de Hollandse taal machtig.

Op naar de kruiden- en specerijenmarkt. Een nieuwe opdracht volgt. Aan het einde van de ochtend blijkt dat de alumni het net niet hebben gered. Het maakt niemand wat uit. Een bezoek aan de hamman, een traditioneel badhuis, wacht. De meiden worden geschrubt en gewassen. Een perfecte manier om het stof van Marrakech kwijt te raken. Voor even dan. Want morgen wacht een trip naar het Atlasgebergte en een overnachting bij de Berber-bevolking. Daar hebben ze zin in. Energie voor tien, stoer en onafhankelijk. Nog drie dagen, dan zit de reis erop. En ook dat geeft niet. Zaterdag zien ze elkaar allemaal weer op het Cnødde-gala.

Een hechte vriendinnenclub
Vergif! Zó proosten de leden van het gelijknamige damesdispuut Poison wanneer ze het glas met elkaar heffen. Ze noemen zichzelf les femmes il n'y a que ça. Letterlijk: vrouwen zoals deze zijn er geen. Vrij: dit soort vrouw is dun gezaaid. Een poison-lid is een pittige dame. Stoer, onafhankelijk en sierlijk. Vandaar het logo: een cobraslang, stoer, met in de kronkelende nek een sierlijke dame. Groen is hun lijfkleur. En dat gaat best ver. Menige muur in menige studentenkamer is voorzien van een lik groene verf. Ook na de studie blijft de clubkleur nog regelmatig opdoemen in een pas gekochte huis of appartement, zo gaat het verhaal.

Poison telt 120 leden en is daarmee naar eigen zeggen het grootste damesdispuut van Enschede. Twintig studenten zijn momenteel actief. Op woensdagavond wordt er geborreld bij café De Drie Gezusters, voorheen De Geus. Ook de leden van het herendispuut Cnødde houden op die avond hun borrel. De twee disputen hebben van oudsher een bijzondere band met elkaar. Vijfentwintig jaar geleden presenteerde het damesdispuut zich tijdens een gala van Cnødde. De leden van het eerste uur waren de vriendinnetjes van enkele Cnøddianen. Zij wilden, net als hun vriendjes, ook zelf op woensdagavond gezellig het glas met elkaar heffen.

Sindsdien is Poison een hechte vriendinnenclub en een gerenommeerd, onafhankelijk damesdispuut in Enschede. Lid worden gaat niet zomaar. Je moet door een van de leden voorgedragen worden. Enkele kennismakingsborrels later volgt er een stemming tijdens een ledenvergadering. Pas na instemming van alle leden, word je aspirant-lid. Na een succesvolle inauguratie hoor je bij de club van het vergif. Leden en oud-leden zien elkaar jaarlijks tijdens het kerstdiner en de nieuwjaarsborrel.

Wie afstudeert en uitwaaiert over het land zoekt ook daar haar poisongenootjes weer op. Zo is er in vijfentwintig jaar een actief netwerk ontstaan van studenten en alumni met vertakkingen door heel Nederland. Genoeg reden dus voor een goed lustrumfeestje in Marrakech, een locatie die na veel wikken en wegen uit de bus kwam. `We hebben een aantal reislustige leden', legt Sophie van der Ham uit. `We moesten wel met iets speciaals en een stukje uitdaging voor de dag komen.' Anderhalf jaar nam de voorbereiding in beslag. Het is de tweede keer in het bestaan van Poison dat de dames er samen op uittrekken. Een skivakantie hebben ze er al op zitten.