Geschokt hebben we vernomen dat zaterdagochtend, 31 december 2005, geheel onverwacht is overleden onze ex-collega Henk Tattje. Henk was vanaf 1966 verbonden aan onze faculteit tot hij in 2003 met FPU ging.
Henk heeft zich gedurende deze periode op heel veel terreinen ingezet voor de faculteit en universiteit. Zijn grote detailkennis op een groot aantal, heel diverse, terreinen, maakte hem een uiterst waardevolle medewerker. Hij had de gave om een probleem, of dat nu van technische, zakelijke of persoonlijke aard was, vanuit een verrassend gezichtspunt te benaderen. Zowel de faculteit zelf als mensen binnen en buiten de faculteit hebben daar veel aan gehad. Kenmerkend daarbij was steeds zijn kritische geest en het zoeken naar de eerlijke argumentatie, of dat anderen nu welgevallig was of niet.
Henk heeft zich in de vakgroep van Gröneveld en Kleima en later in de leerstoel van Van Etten bezig gehouden met onderwijs en onderzoek en de technische ondersteuning daarvoor. Hij heeft leiding gegeven aan lagerejaarspractica, later gaf hij ook geavanceerde keuzevakken en begeleidde hij doctoraalopdrachten. De communicatietechniek in de brede zin des woords was één van zijn grote interesses; hij was actief bij de ETGD, de zendamateurs van de universiteit, en van de VERON, de landelijke vereniging van zendamateurs.
Ook op andere terreinen gaf Henk blijk van zijn grote betrokkenheid: lid van het vakgroepbestuur, lid van de faculteitsraad, later als voorzitter daarvan, en lid van de hogeschoolraad. Ook was hij lange tijd lid van het OPUT. Hij gaf daarbij enerzijds blijk van begrip voor de problemen waar de universiteit mee kampte, maar anderzijds ook voor de gevolgen daarvan voor individuele medewerkers. Hij was een warm mens in wie je vertrouwen had. Henk was in het geheel niet ambitieus; in alles opereerde hij het liefst op de achtergrond.
Na zijn pensionering is hij verder gegaan met het ontwikkelen van een geavanceerd communicatieprogramma, dat wereldwijd de aandacht heeft getrokken. Hij is ook diverse malen gevraagd om cursussen op dit terrein te geven, in Zuid-Frankrijk, in Rome en in Madrid.
Hij bleef ook via onze alumnivereniging betrokken bij het wel en wee van onze faculteit.
Veel te jong is hij op zijn drieenzestigste van ons heengegaan.
Wij kunnen niet meer doen dan zijn familie en vrienden heel veel sterkte toe te wensen bij dit enorme verlies.
