(zie ook elders in het UT-nieuws)
Studentenpartij UReka reageert gematigd positief op het plan. Fractievoorzitter Jeroen Borggreve: `De toenemende keuzevrijheid voor studenten, meer minors, de verbetering van de aansluiting tussen vwo en wo. Dat zijn allemaal positieve punten voor ons. Alleen ligt er veel nadruk op buitenlandse studenten en wordt er in het plan minder naar Nederlandse studenten gekeken. Bovendien vinden we dat de drie tu's hun studenten wel goed moeten faciliteren als ze hun master in een andere stad gaan volgen, onder meer op het gebied van huisvesting.' Ook mist UReka een paragraaf over het studentenactivisme in het sectorplan. `Dat de stuurgroep studentenactivisme niet als een essentieel onderdeel van een academische opleiding ziet, is een catastrofale blunder,' aldus Borggreve. Daarom schreef UReka, samen met twee andere leden van het Interstedelijk Studenten Overleg (ISO), zelf maar een activismehoofdstuk, dat aan de staatssecretaris werd aangeboden.
De Campus Coalitie mist ook een aantal zaken in het plan. De financiële paragraaf bijvoorbeeld. `Wij zien het plan als nog niet af,' aldus fractievoorzitter Dick van Rijn. `Maar de grootste zorgen maken we ons over wat wij op den duur hier op de UT aan studies en onderzoek overhouden. En vooral: wat raken we kwijt? Dat is nog een onzeker verhaal. Op dat punt moet er nog heel veel ingevuld worden en daarover blijven we graag met het CvB in contact. Net als over het punt van de `doorzettingsmacht' en de positie van de medezeggenschap daarin. Want dat baart ons wel enigszins zorgen,' aldus Van Rijn.
Volgens fractievoorzitter Jann van Benthem van Democraten Drienerlo zijn de uraadspartijen het op grote lijnen eens: `Er wordt tot iets vrij ingrijpends besloten, maar hoe het allemaal uitpakt is nog moeilijk te beoordelen.' Net als zijn collega's van CC tast Van Benthem nog in het duister over de rol van de medezeggenschap binnen de federatie van de drie tu's. `Maar het vreemdst van het hele verhaal vind ik nog dat de drie CvB's achter het plan zeggen te staan, maar het alleen uit willen voeren als er veel geld wordt binnengehaald. Kennelijk vermoedt men veel frictiekosten bij het uitvoeren van de operatie. En persoonlijk heb zeer grote twijfels bij de gekozen vorm van het samenwerkingsverband. Het is een typisch voorbeeld van niet kiezen: het is geen fusie en het is niet `ieder voor zich'. Nu is het halfhalf, en als je op die manier een proces ingaat, is er voor elke deelnemer altijd wel een vluchtweg te vinden.'
