Vermist
Bij een universiteit in Los Angeles worden donorlijken vermist. Van zo'n vijfhonderd levenloze lichamen, ter beschikking gesteld aan de wetenschap, ontbreekt ieder spoor.
Intern onderzoek (de Telegraaf spreekt over `de politie van de universiteit van Californië') leverde op dat een malafide instituutsbeheerder het op een akkoordje had gegooid met een externe afnemer. In partjes aangeleverde ledematen bleken, eenmaal de campus af gesmokkeld, veel geld waard. Een dijbeen deed al gauw 1500 dollar. Vier jaar kon de bende haar gang gaan en de beheerder werd zagend rijk. Da's pas een ondernemende universiteit.
Maar dat is misschien te veel eer. Want wie weet waar de Twentse campuspolitie over vier jaar achter komt.
Bij elk gratis Ontbijt met de Rector blijken er vijfhonderd eieren meer te verdwijnen dan er ter plekke geconsumeerd kunnen zijn. Bij tien ontbijtjes per jaar gedurende vier jaar zijn dat al gauw 20.000 eieren. Tel uit je winst, als ondernemende eierrover. Totdat je met volle broekzakken een campusagent tegen het lijf loopt.
De ontbossing van de campus blijkt na verloop van jaren niet alleen een gevolg van een voortvarend kap- en bouwbeleid van de Vastgoedgroep Drienerlo. Met de aanwas van jong groen wil het niet zo vlotten, omdat elke jonge spruit een dankbare prooi is voor een goed georganiseerde groen-maffia. Minderjarige campusconiferen doen in een zwart tuincentrum al gauw drie tientjes.
Studenten Technische Geneeskunde werden het virtueel snijden al snel beu, zo blijkt in 2008, en beginnen hun eigen handeltje tijdens hun frequente bezoekjes aan de Nijmeegse snijzalen. Tassenvol verse ledematen smokkelen ze jarenlang de campus op, teneinde hun heimelijke artsenaspiraties ook op eigen bodem bot te kunnen vieren. De campuspolitie betrapt het brein achter de transporten uiteindelijk op heterdaad en de lijkenlijn wordt opgerold.
Onzeker
Studenten Technische Geneeskunde vragen zich af wat ze nu eigenlijk worden, later als ze groot zijn. Dat heb je er nou van, met zo'n experimentele opleiding. Als proefkonijn weet je nu eenmaal niet wat er gaat gebeuren. Daar ben je proefkonijn voor. Een proefdier dat een nieuwe soort make up op zijn oogjes krijgt gesmeerd moet ook maar wachten hoe het uitpakt, nietwaar?
De studenten vragen zich in deze krant af of er later wel werk voor hen is. Of er ooit een dag zal komen dat ze de Volkskrant openslaan en er een vacature staat: `Gevraagd: klinisch technoloog; een medisch professional werkzaam op het snijvlak van geneeskunde en technologie.'
Het lijkt ons ook sterk, hoor.
Oma had nog zo gezegd: kind, word verpleegster. Een mooi beroep en altijd werk. Maar ja, jij moest zo nodig wat nieuwerwets doen.
Gelukkig is er goed nieuws voor de studenten van Technische Geneeskunde. Ze staan niet alleen!
Slechts een derde van de UT-studenten schat zijn kansen op de arbeidsmarkt rooskleurig in, zo blijkt deze week uit een opiniepeiling. Eenentwintig procent is somber tot zeer somber gestemd over het vinden van een baan. De rest heeft noch positieve, noch negatieve verwachtingen.
De meeste zwartkijkers zitten bij gedragswetenschappen. En dat terwijl daar hele welomschreven studies worden gedoceerd, met een duidelijk beroepsprofiel. Je wordt psycholoog, onderwijskundige, of communicatiespecialist.
Maar ook zij zien het somber in.
Dat was het goede nieuws.
Het slechte nieuws voor de klinisch technoloogjes in de dop is het volgende. Uit de peiling bleek dat hoe verder de student met zijn studie is, hoe somberder hij wordt over zijn kansen op de arbeidsmarkt.
Geniet dus toch nog maar even van het eerste jaar!
Het wordt alleen maar erger.
