De Universiteit van Maastricht krijgt ook een campus. Volgens Observant verrijst er in 2008 op het universiteitsterrein een ultra modern sportcomplex met onder meer twee sporthallen, een fitnessruimte en squashbanen. Ook worden er 150 extra studentenkamers en studio's gebouwd, appartementen voor gastdocenten, een café, een crèche, kantoren voor startende bedrijfjes, een parkeergarage en misschien ook nog een internetcafé en wasserette. Het hele plan kost 105 miljoen euro en is ontworpen door een Spaanse architect, die opzien baarde met zijn ontwerpen voor de stations in Luik en Lissabon. Het nieuwe complex wordt `een langgerekt gebouw in het water, eindigend in een toren van 65 meter hoog met daarachter een schelpvormige constructie.' Een woningbouwstichting doet de bouw, de universiteit levert de grond, en gezamenlijk dekken de gemeente Maastricht en de universiteit het exploitatietekort van het sportcomplex (begroot op 9 miljoen). Als alles mee zit kan de bouw volgende jaar beginnen. Maar er is één probleem: de oude sporthal moet weg voordat de nieuwe er staat. De Maastrichtse sporters moeten hun heil waarschijnlijk tussentijds zoeken in de vroeger drukhal van Dagblad De Limburger.
De Groningse UK meldt dat het lekenpraatje aan de RUG verdwijnt. Groningse promovendi hadden de afgelopen vijf jaar de mogelijkheid om een kwartier voorafgaand aan hun eigenlijke promotie een korte presentatie te houden voor vrienden en bekenden. Ongeveer de helft van de promovendi maakte daar gebruik van Het Groningse college van decanen ziet het aantal promoties groeien en vindt dat het inplannen van het lekenkwartiertje daardoor te lastig wordt. De UK-redactie hakt in een commentaar woest in op dit besluit: `Doodzonde dat de RUG het lekenpraatje afschaft. Sterker nog, wanneer de universiteit zijn maatschappelijke taak serieus neemt, zou het juist gestimuleerd moeten worden. Laat de promovendus die nu nog afziet van het praatje, omdat het zo ingewikkeld is om aan tante Mien uit te leggen waar men zo lang mee bezig is geweest maar eens echt zweten. Stel het lekenpraatje verplicht.' Wat wel afgeschaft kan worden, vindt de UK, is de ellenlange laudatio van de promotor: `Over tijdwinst gesproken.'
Een veertigjarige geneeskundestudent aan de VU is uitgeprocedeerd asielzoeker en dreigt te worden uitgezet naar Iran. Ad Valvas meldt dat de Iraniër, in het bezit van een allochtoon artsendiploma, in zijn geboorteland betrokken was bij een verboden politieke organisatie. Tijdens een bijeenkomst deed de politie een inval en moest de man het vege lijf redden. Een vriend werd gearresteerd, maar de VU-student wist de politie in een wilde achtervolging af te schudden en arriveerde in 2001 in Nederland. Inmiddels perfect Nederlands sprekend, begon hij begin dit jaar aan zijn geneeskundestudie, na het doorlopen van allerlei procedures. En nu moet hij terug, omdat de Nederlandse autoriteiten niet geloven dat hij daadwerkelijk gevaar loopt. `Ze willen schriftelijk bewijs, een arrestatiebevel of iets dergelijks,' vertelt de vluchteling. `Maar dat komt de politie in Iran zelden netjes afleveren voordat je wordt opgepakt.'
De Ingenieur heeft vorige maand op een Amerikaanse beurs een slimme jas gespot: de Solar Jacket. Dat is een jas die de batterijen van draagbare elektronica, zoals een mobile telefoon, mp3-spelers en pda's oplaadt. De zonnejas levert de benodigde elektriciteit uit flexibele zonnecellen die in de schouder en de rug van de jas verwerkt zijn. De stroom wordt opgeslagen in een batterijlader - verstopt in een van de zakken - ter grootte van een pakje sigaretten. Een personal area network verbindt de verschillende apparaten. De elektrische bedrading loopt door kanalen die in de voering van de jas zitten. De Solar Jacket gaat binnenkort in productie.
