'Hij heeft het gevoel mij te moeten beschermen', zegt Ben van de Waal (64) over de gans die bezitterig om hem heen scharrelt. De natuurkundige, werkzaam bij TN, zit in het zonnetje op het grasveld voor de Vrijhof.
'Op een dag toen ik hier aan het pauzeren was, ging hij bij me zitten. Sindsdien komt hij naar me toe zodra hij me ziet. Ook al zijn de ganzen met z'n dertigen bijelkaar. Behalve wanneer ze zwemmen. Dan kan ik doen wat ik wil, maar dan komt-ie niet.'
Meestal brengt Van de Waal zijn lunchafspraak weer terug naar de rest van de groep. 'Wanneer ze een eind verderop zitten, dan kan hij de ganzen niet vinden. En hij moet soms de weg oversteken. Dat is best gevaarlijk, zo'n gans alleen. Een grote groep valt bij automobilisten eerder op.' Vaak gaat de TN-medewerker daarna op een drafje terug naar het EL/TN gebouw, voordat de gans de kans krijgt mee te rennen.
Van de Waal is erg geïnteresseerd in het gedrag van dieren. 'Neem een zwerm spreeuwen die ineens een bepaalde kant uit vliegt. Hoe weten die vogels dat van elkaar, vraag ik me af.' Vandaar dat hij vaak met een verrekijker in de weilanden te vinden is.
Over het gedrag van ganzen werd hij tot dusver nog niet veel wijzer. 'Ik weet niet wat dit dier bezielt. Eerst dacht ik dat 'ie op me afkwam vanwege mijn witte blouse. Dus heb ik eens een trui aangetrokken. Dat bleek niets uit te maken.'
Heel af en toe laat de gans Van de Waal in de steek. 'Wanneer iemand met een plastic tas gaat ritselen denkt hij dat er wat te eten valt. Maar in dat geval is er geen sprake van een relatie, maar van iets zuiver materieels', lacht Van de Waal. Echter, als straks het mooie weer voorbij is, verslapt de band wellicht toch, denkt hij. 'Ik ga hier echt niet in de regen zitten.'
Het thuisfront is intussen erg nieuwsgierig naar de gans geworden. 'Mijn zoon ging een keer op een zondag mee om een foto te maken. Ik zei tegen hem dat hij achter een muurtje moest gaan zitten, je weet maar nooit wat die beesten van plan zijn. Ikzelf liep langzaam naar de groep toe. En ineens, ik wist nìet wat me overkwam, gingen ze in een soort formatie staan, renden op me af en stegen op, rakelings langs mijn hoofd. Mijn zoon was zo verbouwereerd dat er nooit een foto is gemaakt.'
