 |
| Van der Ende: `Met het skeeleren train je dezelfde spieren als bij het schaatsen, maar ik gebruik het alleen ter ondersteuning van.' Foto: Gijs van Ouwerkerk |
Naam: Jolanda van der Ende
Studie: communicatiewetenschap
Leeftijd: 23 jaar
Sport: skeeleren/schaatsen
Club: De Skeuvel
Ze is een van de leden waar de Drienerlose schaatsvereniging De Skeuvel die lid werd toen bekend werd dat Enschede een overdekte baan kreeg. Daarmee was ze niet de enige. Spijt van haar besluit om een oude hobby nieuw leven in te blazen heeft ze niet.
Vooral omdat ze het schaatsen `s winters kan combineren met skeeleren 's zomers. Die combi maakt voor haar de cirkel rond. Op tienjarige leeftijd schaatste ze al voor een Veluwse vereniging op de schaatsbaan van Deventer. Dat deed ze tot een jaar of drie geleden. Daarna kwam de klad er in met kleine zeurende blessures. Het kwam het humeur van Van der Ende niet ten goede. Samen met een intensieve stage aan het slot van haar hbo-opleiding was dat voldoende reden de schaatsen diep onder in de kast te mikken. Ver uit het zicht. Bijna anderhalf jaar lang zag ze alleen de stoflaag op het leer groeien, maar met de komst van de ijsbaan werden de glijders toch weer afgestoft. Een krabbel op de ledenlijst van de Skeuvel maakte haar beslissing compleet.
`Ik dacht', zegt ze, `dat ik er helemaal klaar mee was, maar kennelijk toch niet. De kans om zo dicht in de buurt te schaatsen wilde ik niet aan me voorbij laten gaan.'
Van oktober tot eind maart is ze vaste bezoekster in de Enschedese ijshal. Maar als de dagen beginnen te lengen verruilt ze met plezier ijs voor asfalt. Elke donderdagavond volgt Van der Ende te midden van andere Skeuvelaars op een parkeerplaats op het Business & Sciencepark bij de UT skeelerlessen. De Skeuvel speelt daarmee nadrukkelijk in op het programma naast het winterseizoen. `Droogtrainen' noemt de studente het. `Behalve skeeleren', zegt ze, `fietsen we ook veel of we doen oefeningen in het krachthonk met elastieken om de enkels.' De term droogtrainen zegt ook iets over de volgorde van prioriteiten. Schaatsen komt op één, dan een tijdje niets en pas daarna skeeleren, hardlopen en fietsen. Maar dan dus wel vooral ter ondersteuning van het schaatsen.
Over skeeleren zegt ze: `Het laat zich vergelijken maar ook weer niet. Op ijzers hoef je minder hard af te zetten om dezelfde meters te maken. Glijden kost minder energie dan rollen. Het asfalt geeft meer weerstand. Geen idee of het ooit wetenschappelijk bewezen is, maar zo voelt het wel.'
Verder zegt ze dat de ronding in de schaatsijzers de mogelijkheid bied meer snelheid te ontwikkelen en die ronding is er niet in de wieltjes van de skeelers. Dus anders dan bij het schaatsen geen skeelerwedstrijden of toernooien voor Van der Ende. En dat geldt eigenlijk voor het gros van de leden van de Skeuvel. `In eerste instantie', legt ze uit, `word je toch lid van een schaatsclub om te schaatsen, maar dat neemt niet weg dat je met skeeleren prima je slag kan oefenen.'
Van der Ende zegt zelf geen hoogvlieger te zijn als het gaat om tijden. Er is niet zoiets als een Olympische droom die heimelijk opspeelt naar weer een snel rondje. `Nee, dat speelt bij mij zeker niet.' Ze haalt haar ambities uit het verbeteren van persoonlijke records. En dan vooral op de duizend meter, vijftienhonderd meter of de drieduizend meter. De middenafstanden hebben haar voorkeur. `Elk pr is een overwinning op mezelf.' Maar wat als de pr's uitblijven? `Dan baal ik', antwoordt ze, `maar dat los ik op door nog harder te trainen. Vooral het trainen van je bovenbenen is belangrijk.' En als ook dat niet helpt? `Dan zit ik wel even in een dip', zegt ze, `maar dat duurt bij mij gelukkig nooit zo gek lang.'
De sportieve studente zegt uit te kijken naar 3 oktober als voor het eerst de toegangsdeur van de ijsbaan opengaat. `Dat is voor ons allemaal een bijzonder moment. Net als vorig jaar zijn we nu als Skeuvel opnieuw gastheer van het NSK. Dat toernooi maakt wel iets extra's los. Ook bij mij.'
