 |
| Theatergroep Mama Roux in actie op de campus. (Foto: Gijs van Ouwerkerk) |
`Ik ben echt niet eng hoor', schalt Jannie naar de medewerkers die de Spiegel in- en uitlopen. Gekleed in haar goudkleurige jurkje, bijpassende ballerinaschoenen en een ietwat groot uitgevallen zonnebril is ze allesbehalve eng. Eerder een beetje maf. Haar pluchen hondje Fifi houdt ze straks tegen haar boezem. `Joehoe', roept ze nogmaals. Voorbijgangers kijken verrast op, maar schieten weg. Te druk, geen tijd, geen zin. `En het ís zo belangrijk om te ontstressen', verzucht Jannie. De zangeressen Sophie, geheel in roze, en Geertruide, gekleed in blauw, bemoeien zich er nu ook mee. `Kom, we gaan naar binnen. We halen ze wel op.'
Dapper trekt het stel de Spiegel in met in hun kielzog de contrabassist en de accordeonist. De eerste groep luisteraars verzamelt zich moeizaam op het kunstgras gazon voor de caravan. Wanneer Geertruide de deur opent en negen man naar binnenstapt, belooft Jannie dat `het heel gezellig gaat worden.' Dat kan ook niet anders in een wagen waar de banken bekleed zijn met bloemetjesmotief, rode gordijntje voor de ramen hangen en de kerstverlichting brandt. Sophie brengt ranja. Terwijl de plastic bekertjes rondgaan, klinkt, hoe toepasselijk, het eerste liedje Sophietje al. De zangeressen leggen daarna uit. `Wat je bent, trek je aan en wat je aantrekt, dat ben je.' Deze diepzinnige gedachte krijgt muzikaal vorm door de koekjestrommel. `Want bij de ranja hoort nu eenmaal een koekje', oppert Geertruide en ze pakt er een nostalgisch koekblik bij. De inhoud? Pingpongballen met daarop een woord. `Het liedje dat erbij hoort, past bij de persoon die de bal trekt.' Dramatisch, romantisch, feestelijk? Het zit allemaal in het blik en het komt allemaal langs, uiteraard doorspekt met een flinke portie humor en dat is best lekker op een anders zo normale werkdag.
