Leontien van Moorsel gaf afgelopen dinsdag in het kader van de Gezonde Week een lezing over haar loopbaan. Daarna trok ze in gezelschap van zo'n vijftien UT'ers in korte rok en roze shirt de campus over. Op de fiets.
In het Amphitheater flitste het allemaal op film voorbij: zij en haar aartsrivaal, de Franse wielrenster Jannie Longo, haar lange reeks successen en haar ziekte anorexia, die het eerste deel van haar sportcarrière tekende. En het vervolg, waarin ze zichzelf overwon, met haar vader en moeder als steun en toeverlaat, haar zus en andere dierbaren. Tussen de bedrijven door werd ze geïnterviewd door de hoofdredacteur van UT-Nieuws, Bert Groenman.
Leontien haalde uit haar diepe dalen wijze lessen die ze nu als coach toepast op haar eigen wielerploeg. `Als mijn meiden een week lang het maximale hebben gegeven, dan moeten ze van mij verplicht een dag rusten. Toen ik anorexia had gunde ik mezelf dat niet. Ik moest en zou nog magerder worden om de Tour te winnen.' De oud-wielrenster vertelt hoe ze in die tijd op nuchtere maag elke dag anderhalf tot twee uur krachttraining deed. `Daarna mocht ik van mijzelf een bakje yoghurt met een paar stukje muesli.' Waarna ze op de fiets stapte. `Op één appel trainde ik zes tot vier uur en 's avonds at ik bonen, gebakken champignons en uien. Dat was het. Mijn ouders hadden niks in de gaten.' De lezing leverde heel wat vragen en opmerkingen op uit de zaal. Leontien maakt er een echte show van en schuwde ook de pittige vragen uit de zaal niet. `Of ik stimulerende middelen als epo heb gebruikt? Nee. Waarom niet? Omdat ik later graag moeder wilde worden en die troep niet in mijn lijf wilde hebben.'
 |
| Leontien en haar fietsgezelschap (Foto: Gijs van Ouwerkerk) |
