Slot
Toen ik mijn eerste column schreef op deze plek, waren veel van jullie nog niet geboren. En er was nog meer niet. E-mail bijvoorbeeld. Ik verstuurde mijn eerste stukjes per fax, waarna de redactiesecretaresse ze overtikte.
E-mail ben ik vervolgens snel gaan gebruiken. Maar veel nieuwigheid gaat aan mij voorbij. Van Hyves heb ik lang gedacht dat het een praatgroep voor hiv-geïnfecteerden was. Toen een kennis vertelde dat hij daar op zat, vond ik het moedig dat hij dat durfde zeggen. Zo close waren wij nou ook weer niet.
Een mobieltje heb ik wel, maar ik gebruik hem als een gewone telefoon. Dat wil zeggen, als ik met iemand uit eten ga, dan bellen we één keer om de afspraak te maken. We zien elkaar vervolgens in het restaurant en praten daar bij. Jullie doen dat anders. De eerste die bij het restaurant aankomt, belt om te horen dat de ander onderweg is. De tweede die bij het restaurant aankomt, belt om te horen waar de ander zit. En tijdens het eten bellen en sms'en jullie met anderen, want elkaar hebben jullie niets meer te zeggen. Dat hebben jullie eerder mobiel al gedaan.
En aan dit soort teksten is de redactie zich dus steeds meer gaan storen. Ik sta te ver bij jullie vandaan. De maatschappijkritiek die de redactie van zijn columnist verwacht, is verworden tot een eindeloos afspelende langspeelplaat (?) dat vroeger alles beter was. De politicus die een miljoen kiezers achter zich krijgt, is meer bij de tijd dan de columnist die hem verfoeit.
De redactie heeft mij een inburgeringscursus aangeboden. Ik moest thuis raken in jullie leefwereld, begrijpen wat jullie bezighoudt. Dit hele weekend zat ik daarom in de Drienerburght. Maar na een uurtje was het voor de cursusleider duidelijk dat ik een hopeloos geval ben.
Vanaf volgende week staat er op deze plaats een andere columnist. Eentje die dichter bij jullie staat. En nu maar hopen dat die het niet twintig jaar volhoudt! Maar dat risico lijkt me klein. De columnist die zich beperkt tot jullie leefwereld is snel uitgeluld.
Drienerlo, 20 september 2009
